اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اعتراف....

دو چشم خسته.....

نیستی که ببینی چگونه دور از تو

به روی هر چه درین خانه است

غبار سربی اندوه بال گسترده ست

تو نیستی که ببینی دل رمیده ی من

بجز تو یاد همه چیز را رها کرده ست

نیستی مهربانم

به خواب می ماند

تنها به خواب می ماند

چراغ آینه دیوار بی تو غمگینند

فرشته

ساده و با احساسی....

من بهار عشق را دیدم و باور کردم و هرشب در دفتر خاطراتم نوشتم.

من از غم عشق در اضطراب بودم و تو گرفتار سکوت سنگینی بودی.من تمام

هستی ام را در نبرد با این عشق آتش زدم.سوختم و به عشق تو تمام صبر و قرارم

از دست رفت،اما دریغ آرزوی با تو بودن چو دردی کهنه همیشه بر دلم خواهد ماند

تو از من دوری و من غمگینم

بی تردید در تمام لحظه هایم تو را می جویم

من با دست های تو به اوج رویاهایم خواهم رسید

پس دست های آسمانی ات را از من دریغ نکن.

در صمیمیت سیال فضا خش خشی می شنوی

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا جوجه بردارد از لانه نور

و از او می پرسی

خانه دوست کجاست؟؟؟؟؟؟؟

سیاه می کنند بیا کمی از مد افتاده باشیم...
سپید بمانیم...