عزيز دلم آقا جان.....ديشب اين تب بي قرار شما خواست عرض ارادتي بكند.........دست كم از دل شكستيتان واژه هايم عيادتي بكند.....چشم بد دور،عمرتان بسيار،كس نبيند ملالتان آقا.....ما نمرديم خون دل بخوريد....تخت باشد خيالتان آقا....چيست روباه در مساف شير....چه نيازي به امر يا گفته....تو فقط ابرويي به هم آور....ميشود خواب دشمن آشفته....هست خاموشيت پر از فرياد....در تو آرامشيست طوفاني....الذي انزلت سكينه تورا كرده سر شار از فراواني.....واژه ها از لبت تراويدند.....پر صلابت، پر عاطفه، پر شور......آفريدند در دل مردم،عزت،آمادگي،حماسه،حضور​.......اين حماسه همه از يمن تو بود.....گر چه از آن مردمش خواندي.....رهبرا تا ابد ولي محبوب...در دل عاشقان خود ماندي......سهم دلدادگان تو سلوا....سهم دشمنان تو سجيل....رهبري نيست در جهان جز تو.....كه ز امت چنين كند تجليل....نسل سوم چو نسل اول هست.....با شعف،با شعور،با باور.....جاري است انقلاب چون كوثر......هان قصل لربك وانحر.....گر چه در باغ سينه ات داري....لطف ها،مهر ها،محبت ها.....گفتي اما نميروي چو حسين(ع).....تا ابد زير بار بدعت ها....ناگهان در نماز جمعه ي شهر....عطر محراب جمكران گل كرد.....بغض تو تا شكست بر لب ها...ذكر يا صاحب الزمان(عج) گل كرد....جان ايران چه شد كه جانت را،.....جان نا قابلي گمان كردي.....آبروي همه مسلمانان اشك مارا چرا روان كردي؟....جسم تو كامل است ناقص نيست.....ميدهد عطر يك بغل گل ياس.....دستت اما حكايتي دارد....رحم الله عمي العباس(ع)....

دوستان گرامی ایشون و تمام سادات فرزندان حضرت زهرا هستند ... احترامی هم که گذاشته به همین علته .. این احترام به خاطر وجود مبارک مادرسادات هست ولاغیر ... ایشون که به گواهی بسیاری از علما مانند آیت الله حسن زاده آملی حتی مکروه هم انجام ندادن و مایه مباهات و افتخار سادات هستند

از ماه پرسیدند: آیا زیباتر از روی تو، چهره ای را خدا آفریده؟
چهره اش گلگون شد و گفت: آیا عباس ابن علی را دیده‌ای؟

از ادب پرسیدند: چگونه می‌توان تو را شناخت؟
گفت: از او که خود را از او شناختم.



از شجاعت پرسیدند: آیا تا به حال مغلوب شده‌ای؟
به خاک افتاد و گفت: من که باشم که مغلوب یل ام البنین نباشم.



از عشق پرسیدند: دل در گرو که داری؟
سر به زیر انداخت و با خجالت گفت: او که عاشق ترین است… دیوانه عباسم.



از بهشت پرسیدند: از خاک تو والاتر چیست؟
گفت: آن خاکی که سرمه چشمم می‌کنم… خاک کربلا.



از باران پرسیدند: تو لطافت و پاکی را از که داری؟
گفت: از لب‌های خشکیده سقای کربلا.



از غیرت پرسیدند: کمال تو چیست؟
گفت: از آنکه لقب ابوفاضلم.



از مهربانی پرسیدند: مهربان‌تر از تو کیست؟
آهی کشید و گفت: ای کاش جای بچه‌های کاروان کربلا بودم و همراه عمو.



از مردانگی پرسیدند: مردانگی را چه می‌دانی؟
گفت: عباس بودن.



از لبخند پرسیدند: زیباترین چیزی که دیدی چه بود؟
گفت: آن لحظه که اربابم حسین(ع) با دیدن برادر مرا غرق شور و شعف کرد.



و خوشا به حال ما که عباس(ع) داریم.

عيد برشما مبارك