ای بابا.
غمم بزرگ تر از میتینگ و زندگیه

منتظر ديدار

امین آزاد.شعرنو.آینه ی شعرکوران

آینه هستم درشهرکورها.

درجایی که روشندلان بینایند.

آبگینه ای که هرگزدروغ نمیگوید.

دراجتماعی که همه خاکستری میبینند

آبی نوشتن درشوره زارخواب دریامیشود.

نه بومی مانده

نه گنجشککی

نه حوض نقاشی.

بعدازپدرهیچکس مردنشد.

اگرشدمردنماند.

بانگاه کردن به دریاچه هرگزتشنگی نمیمیرد.

بادریاشدن

باباریدن

به یادسالهای کویرباش.

دستهایم خورشیدرافهمید.

گرم

گرم

گرم.

فقط خورشیدشدن ارضایم میکند.

چیک

چیک

چیک

باران باران باران.

پشت معبرباغ

پشت پرچین شالیزار

پشت بیداری شبنم

به اندازه ی مامابودیم.

مااگرماباشیم

مااگرآدم باشیم

مااگرباهم باشیم

مارامیفهمیم.

مارامیفهمیم.

اتاق کوچک من ،دیوارندارد
سقف ندارد
دراتاقم دریاهست وتکه نانی برای همه.
عطرباغهای چای راروی سفره ام دارم
دراتاقم ازنفت خبری نیست
برای خداهم جایی هست.
من دراتاقم به ستاره هاشب بخیرمیگویم ومیخوابم
پنجره هاهرجادلشان خواست مینشینند
دراتاق من میشودکلاغ رادوست داشت
دراتاق کوچک من درهاهمیشه بازند
باران میبارد،اماآسمان من ابری نیست
کاش همه ی آدمهامیهمان من میشدند
ومن میتوانستم برای همه سفره ای همیشگی پهن کنم
تاهرگز،هرگزهیچ فقیری گرسنه نماند.