تو که نگاهت نجیب ترین است اگر ذره ای از دلت یاد من کرد بیا به این نشانی شهر گمشده آخرین جاده ی تنهایی بن بست احساس نرسیده به یک دوراهی یکی از تاریکی و یکی از نور کلبه ای هست زرد و متروک معلق در رویای سبز روزنه ای دارد باز رو به دریایی متلاطم از امواج ابهام کمی آن طرف تر از اینجا غروب آخرین طلوع ماست گوش کن صدای مرا از امواج بی کران می آید آهسته می گویم تا دریا حسادت نکند "دوستت دارم همراه همیشگی من"