نـــَه عَزیزَم مَسئله شِکَستِ عِشقی نی

چون عِشقی دَر کنآر نیست/ اَصن کَسی نیست

فَقَط تَنهآییم دآره قلِقِلَکَم میده ,قلِقِلَکَی که نمیخَندونه هَمرآه خودِش فِکرو خیآل دآره

فِکرو خیآلی که مثِ مُسکِن شُده که دآره دُوزِش بآلآ میره

خیآلی که توش هَمه چیز دآرمو خوشحآلَم

وَلی تو واقِعیَت ندآرمِش

واقعیَتی که حآلم ازَش بِهم میخوره

بِهم میخوره چون تِکراریه ,کآملاً قآبل پیش بینیه,یِنــَوآخته

روزآیی که توش خوآبمو چون کآر خآصی ندآرم

شبآیی که تا صبح بیدارمو فکر وخیآل میکنم

وَقتی بِخودَم میآم میبینَم رو لبَم خندَس چون توش کلی عِشقو حآل میکُنَم

خیآلی که تو وآقعیَت موهآمو دآره سِفید میکنه

چِطوری بِگم حِسم یِجورآیی مٍثٍ پــــــــوچیه

چمیدونم وآلآ حَرف زیآده امآ سکوت بهتَره