یکی از دلیل هام که اینجام تویی داداش کوچیکه

شش ماه است که از رفتنت می گذرد ولی خاکت نه تنها هنوز سرد نشده بلکه درست مثل سنگ سرامیکی مزارت در ظهر تابستان داغ است ..
چقدر بی رحمانه رفتی و چه بی رحمانه تر مرا با این همه سختی تنها گذاشتی، منی که از کودکی همیشه از ترس پیر شدن تو .. هر بار که در آغوش می گرفتمت بغضم می گرفت ...
تنهایم گذاشتی و به خیال خودت مرا به این و آن سپردی و رفتی .. . امروز این آدمها کجاهستند؟ چه می کنند؟ دغدغه های شان چیست؟ کیست؟
نه .. مرا فریبم نده .. خواستی بروی بگو خسته شده بودی ،بگو طاقتت طاق شده بود ولی ...
ولی هرگز نگو تو را به آنها سپردم و خیالم راحت شده .. خیالت از کجا راحت شده ؟ از چه کسی؟ از اینهایی که هر وقت به خوابشان می روی مرا یاد می کنند و عذاب وجدان باعث می شود تماس بگیرند؟ یا آنهایی که هرگاه به مزارت می روند یاد من می افتند تا گزارش دهند که یک شاخه گل و 4 عدد رانی هزینه کرده اند؟مرا به کدامیک از این آدمها سپرده ای؟
اینجا همه ادعای شان برای بی تفاوتی های شان این است که هیچکس مادر نمی شود ولی می خواهم جمله این آدم ها را با این جمله کمی تکمیل تر کنم ...

"هیچکس یک هزارم وجود و محبت تو نمی شود ..

راستی مامان میدانی؟ میدانی هر وقت هوای آغوشت را بکنم باید کیلومتر ها راه بروم ،دود و ترافیک را تحمل کنم،تا آخر هم بتوانم آن سنگ تیره که اسمت با خط خوش بر آن حکاکی شده را در آغوش بگیرم؟
میدانی هر جایی که گرفتار می شوم و نیاز به مشورت هایی که روزی نسبت به آنها بی اعتنا بودم پیدا میکنم باید هر راهی که عقل ناقصم می گوید بروم و معمولا هم راه درست را تشخیص نمی دهم؟
مامان میدانی دیگر از خوردن فسنجون،آلبالو خشکه،پسته تازه،خورش کرفس،نان داغ سنگک،باقالی داغ تو زمستون و تمام خوراکی های دیگری که تو عاشقش بودی نه تنها لذت نمی برم بلکه با خوردن شان فقط بغض می کنم ؟؟
حالا که صحبت از خوراکی ها شد میدانی از وقتی تو رفته ای من کاچی نخورده ام؟ آش ماست هم... به خودم که آخرهم یاد ندادی. به هر کسی هم گفتم بلد نبود بپزد ...
راستی میدانی از وقتی تو رفته ای تا همین امشب دیگر هیچکس حتی در سردترین هوای زمستان هم به من نگفته دگمه های پالتویت را ببند؟با موهای خیس جلوی کولر نشین؟ میدانی تا همین الان هیچکس به من نگفته پیشانی ات را بپوشان سوز نخورد؟