ای به داد من رسیده تو روزای خودشکستن ای چراغه مهربونی تو شبای وحشته من ای تبلوره حقیقت توی لحظه های تردید تو شبو از من گرفتی تو منو دادی به خورشید اگه باشی یا نباشی برای من تکیه گاهی برای من که غریبم تو رفیقی جون پناهی / یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت غمه من نخور که دوری برای من شده عادت ناجیه عاطفه من شعرم از تو جون گرفته رگه خشک بودن من از تن تو خون گرفته اگه مدیون تو باشم اگه از تو باشه جونم قدره اون لحظه نداره که منو دادی نشونم اگه مدیون تو باشم اگه از تو باشه جونم قدره اون لحظه نداره که منو دادی نشونم / وقتی شب شبه سفر بود توی کوچه های وحشت وقتی هر سایه کسی بود واسه بردنم به ظلمت وقتی هر ثانیه شب تپشه هراس من بود وقتی زخم خنجر دوست بهترین لباس من بود تو با دست مهربونی به تنم مرهم کشیدی برام از روشنی گفتی حلقه شبو دریدی / یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت غم من نخور که دوری برای من شده عادت ای طلوعه اولین روز ای رفیقه آخر من به سلامت سفرت خوش ای یگانه یاور من مقصدت هرجا که باشه هرجای دنیا که باشی اونوره مرز شقایق پشت لحظه ها که باشی خاطرت باشه که قلبت سپر بلای من بود تنها دسته تو رفیقه دسته بی ریای من بود یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت غم من نخور که دوری برای من شده عادت

چ متن ِ زیبایی . . .

مرسی دوست ِ عزیز