ب
ی
ا
د
ب
.
.
.

خ
و
د
ت
ی

نچ

باران:ضایع نکن عشقم..بیا بقلم....تابلو بازیم در نیار...بیا عزیزم........
چشات سلامت...........بخون که بازم مینویسم............بعدا....

این بیا بیا

بامدادان تابستان، تا چشم میگشودم، مادر بزرگ سرشیر و عسل ٔبر نان شیرمال بدستم میداد...... در کوچه آوای" فرفره" فروش، که جعبه یی پر از "جغجغه" و بادکنک و خرده ریز‌های دیگر ٔبر سر نهاده بود، با "ده‌‌‌ شاهی‌" بادکنکی میفروخت و بچه‌ها ، سکه در دست، به انتظار او میماندند........من، هنوز خواب آلوده، فرفره یی میخریدم و آنرا در مسیر نسیم ، کنج باغچه میکاشتم. رادیو "نیرو هوایی" روشن بود.........همیشه صدای "محسن فرید" که خودش همه کار "نمایشنامه"‌های رادیویی را انجام میداد بگوش می‌رسید: پاسبان..محسن فرید...سوت قطار...محسن فرید...صدای پای ‌اسب..محسن فرید...و بسیاری رلهای دیگر!..........

کمی که از روز می‌گذشت.....مادرم آوازی از "مرضیه" زمزمه میکرد و چون"دوره" داشت،... شیرینی‌ تازه‌های قنادی "پارک" را در ظرف می‌چید. من، همچون گربه یی گرسنه، چشم بدستانش میدوختم تا آنکه سهم مرا در جعبه شیرینی‌ باقی‌ می‌گذاشت............

ساعتی‌ بعد، پدر بزرگ از راه می‌رسید و چون به سراغش می‌رفتم....، چند قلم نی‌ از جیب بیرون می‌آورد و با قلمتراش آنهارا "فاق" میزد و بمن میداد. گه‌ گاه نیز برایم مداد رنگی‌ می‌‌آورد.........

شبهای تابستان، هنگام که هنوز به "اوشان" نرفته بودیم، .....در باغ ما محفل دوستان پدر و مادر بود. تا پاسی از نیمه شب گذشته، آوای ساز بود و آواز........

یک شب هم...هنگام که در رختخواب بودم، صدایی مرا از خوابگاه به پایین کشید..... فردای آن‌روز بمن گفتند آنکه میخواند، داریوش رفیعی بود......... و هنوز بیاد دارم که میخواند: دگر خزان گشته بهارم...کجا برم این دل‌ زارم...همدمی ندارم...........

دریغا که چندی پس از آن..درگذشت......اما صدای او که از ژرفنای وجودش ٔبر می‌‌آمد، و با ناله "مرغ حق" آمیخته بود، هیچگاه از یادم نخواهد رفت...............

دایی من، فرهاد، یک ماشین "بیوک" کروکی زردرنگ داشت که تازه خریده بود. .........کوچه ما سراشیب داشت و در انتهای آن، مغازه میوه فروشی و خوار و بار بود....... یک‌روز تابستان، که تازه سال نخست دبستان بودم، ماشینشرا جلو خانه گذاشت و خودش ،چون خسته بود، رفت بخوابد........ من از روی کنجکاوی، چون سقف باز بود، ...پشت رول نشستم و با خودم ادای ارتیستهای سینما را در می‌‌آوردم. ........نمی‌دانم چه شد که ناگاه ماشین راه افتاد! گمانم "خلاص" کرده بودم. چون کوچه شیب داشت، ماشین سرعت گرفت و.......... چندی پس از آن، من و ماشین در کوهی از هندوانه میوه فروش ته کوچه، فرو رفتیم......... قشقرقی بپا شد! آنقدر هندوانه درون ماشین کروکی دایی جان ریخته بود که نمیتوانستم فرار کنم. همانجا نشستم تا بزرگترها آمدند و تاوان میوه فروشرا دادند و مرا، با سرزنش، بخانه بردند......... داییم میگفت تا ماه‌ها از گوشه و کنار ماشین تخم و پوست هندوانه پیدا می‌کرده! ........اینشد که چون خودش عاشق رانندگی بود، ٔبر آن شد که به من هفت ساله رانندگی یاد بدهد......... و چون پایم به گاز و کلاج نمی‌رسید، یک جفت کفش چوبی برایم ساخت تا بتوانم عمل کنم.......... او کسی‌ بود که در نو جوانی هرگاه ماشین لازم داشتم، در اختیارم می‌گذاشت....... البته در سیزده سالگی بدون تصدیق راننده گی‌‌.........

زمستان که رسید...دختر همسایه بیمار شد ..خواستم ببینمش...گفتند نباید..چون "دیفتری" دارد...چند روزی بدون او...هنگام که برفی سنگین می‌‌آمد..سرم را با مرغ و خروس‌ها و کبوترانم گرم کردم.........دلم برای بوی کرم "بلنداکس" که همیشه به چهره میمالید، تنگ شده بود..... ده‌ها گوله برف در گوشه باغچه آماده کرده بودم که چون حالش خوب شد، کم نیاورم.........

یکی‌ دو روز پس از آن گریه مادرشرا شنیدیم...و آنکه دیگر کسی‌ نمانده بود تا در برف با من بازی کند...گلوله‌های برف..بی‌ او..آب شدند.......