حکایت مارتین و مرگ خدا......
روزی مارتین با چهره ای بسیار غمگین به خانه آمد...همسرش میپرسی:چی شده؟...چرا انقدر ناراحتی؟....
مارتین با دلگیری خاصی میگوید:هیچی....
چند لحظه بعد همسرش در حالیکه لباسش را عوضکرده بود و لباس مشکی مخصوص غذا پوشیده بود، آمد.......مارتین با تعجب میپرسد:چی شده؟.....چرا لباس عذا برتن داری؟....
زنش میگوید:نمیدانی؟....او مرده!!...
مارتین میگوید:کی؟....
همسرش جواب میدهد:خدا....!
مارتین با تعجب میپرسد:این چه حرفی است که میزنی؟....
همسرش میگوید:اگر خدا نمرده پس چرا انقدر غمگینی؟........./.

بقیش؟

نمیدانم اکنون کجایی؟....به چه کاری و چگونه ای؟.....سیاهی یا سپید؟....زمینی یا آسمانی؟....خرابی یا آباد؟.....
اما باز هم برگی است که ورق میخورد...خاطره ای است که غبار میگیرد به سالیان بلند!...که شاید ندانیم کدام یک به زندگی وفادار تر خواهیم ماند و کدام در جای دیگر به خاطره ای دیگر خواهیم نشست.......
برگی است که ورق خواهد خورد در آغوش باد!.....در سرماها و گرماهای پس از این!در دوستی ها و شاید حرمان ها!و در آخر.....
بس عذاب و حرام است که فرسوده ایم!یکی دو برگ سیاه شد...هزاران برگی سفید...که میتوانست نوشته شود اما نشد!....اگر همیشه باید گفت تا فهمید ...پس...کی ناگفته باید فهمید؟....
و اینک.....من در پایان ایستاده ام.....نمیدانم چگونه برایت تمام میشود ....ولی.....هر آن کجایی که باشی....تو را به سوگندی بزرگ و ابدی به روزگار میسپارم.....!....
و حال این تویی برای خودت و یک شروع تازه برای زندگیت!....
برگ آخر......
حرف آخر.....
همه وهمه طلب روزگار..../.

روی دیوار تابلویی بود با این مضمون:
همه ی چیزهای بزرگ ساده هستند...و بسیاری را میتوان در یک کلمه بیان کرد:
آزادی....عدالت....افتخار....وظیفه.....شفقت.....و امید...!
جمله ی خوبی بود.....اما اگر من بودم به جای این صفات از:
جلال......شکوه.....بزرگی.....ثروت.....قدرت......و زیبایی استفاده میکردم.....
از نظر من این ها بزرگ بودم......البته انگار یک کلمه خیلی بزرگ توی دایره لغات هیچ کدام ما نبود.............عشق....!..../.

دقیقن ادم = عقرب