از اینورا؟

خورشید را میدزدم......
فقط برای تو...!
میگذارم توی جیبم.....
تا فردا بزنم به موهایت...
فردا به تو میگویم چقدر دوستت دارم...!
فردا تو میفهمی...
فردا تو هم مرا دوست خواهی داشت....میدانم...!
آخ....فردا...!
راستی چرا فردا نمیشود؟؟
این شب چقدر طول کشیده...
چرا افتاب نمیشود؟؟؟
یکی نیست بگوید خورشید کدام گوری رفته است؟؟؟؟؟؟؟؟/.

انگاری که خودم را گم کرده ام....
دوستی بهم میگوید:حس میکنم ازت خیلی دورم...خیلی باهات فاصله دارم...این روزها...
به دوست میگویم:من خودم با خودم انقدر فاصله دارم این روزها...که انگاریخودم را گم کرده ام...میان یک توده ی ابری شکل...نظریه ی تامسون بود..؟...کیک کشمش بود؟....
آره پروتون ها ی شناور میان ابر الکترونی....
حالا..انگاری من شده ام یک پروتون دور...میان توده ی ابر الکترونی....
میدانی....؟.....یه جورایی میترسم....!...هییییییس.....!....به کسی نگویی ها...!...انگاری که خودم ...خودم را گم کرده ام....!
برای خودم میروم...می آیم....میخرم...میخورم....میپوشم....گوش میکنم....حرف میزنم ....یاد داشت میکنم....دست میدهم ...احوال پرسی میکنم...اخم میکنم...خوشحال میشوم....لبخند میزنم...حتی یک وقت ها گریه میکنم...!
اما حکایتم هنوز حکایت همان کیکی کشمش است....
می آیم توی نت ....[!] بوکم را چک میکنم....میل هایم را سر میزنم...با خوب ها پیام خصوصی بازی میکنم....اما...گویی که گم شده ام.....عمق ندارم.....طوا و عرض...ارتفاع...ندارم....
هر چه که بگویی....از نوشتن توی ورد و اپ شدن داستان محبوبم بگیر....تا خودکار به چانه زدن و خیره شدنم به استاد....اخم کردنم به دانشجویی که محبوبم نیست....!
و من هنوز یک پروتون کوچک و کشمشی ام...میان توده ی ابر الکترونی....
چرا که فکر میکنم....گم شده ام....
لبخند میزنم بی عمق...راه میروم بی ارتفاع....زندگی میکنم بی حجم....
بعد دست میکشم به تنم...میکشم به روحم....لایه ی اول را میزنم کنار....لایه دوم....یک لایه...دو لایه...سه لایه...هزار لایه شده ام...!
هزار پوشش....پٍُلی مریزه ام کرده اند...کاورم کشیده اند....دستم نمیرسد به هیچ کجایم...گم و گور شده ام.....پوشش پشت پوشش...بافت پشت بافت....ضخامت پشت ضخامت....
کی انقدر پوست کلفت شده ام من؟؟؟؟؟
بعد که میبینم دستم به پیچ کجا بند نیست...فکر میکنم که باید برگردم به عقب....باید همّت کنم....فلاش بک بزنم....فیلم...روی دور کند....باید مرور کنم....سکانس ها را یکی پس از دیگری کنار بزنم....نه...اینکه ربطی ندارد....بابت آن یکی هم نیست...این یکی هم که نبود...!
باید شبیه به شیشه ی کم چگالی که روی آب شناور مانده و دستی فشارش میدهد...کم کم به عمق بروم....بعد حباب های تنفسی ام کم بشوند...فشار عمق ...زیاد.....
ادامه دارد...

تمام درهای جهنمت را به روی من باز کن!...
کبریت نمیخواهم!...
من...خود سوخته ام....
ببین ام....!؟
ببین...!؟
شعله ی به خاکستر نشسته ام.....که هر از گاهی...به نسیمی...شعله ور میشوم...
من....به اسارت چشمهای تو ....ایمان دارم...
به جنگیدن برای آب زقوّم.....
به ترکش خوردن....از تو....
ببین ام...!؟....
دفاع من ...مقدس است...
من...به اسارت چشمهای تو میروم....
تو....به معراج دستهای من.....
میبینی...؟!
به همین سادگی.....
هیچ نمانده از بهشتی که برایم ساخته بودی....
و من هیچ نمی خواهم از نهرهای روانش...
فقط بگذار با دنیای جهنمی ات....بجنگم....!
نه هیچ از تو نمیخواهم.....نه هیچ از بهشتی که مقدرم کردی.....نه....
من از تو طلب ندارم....نه طلب...نه نیاز ...و...نه خواسته....
من تمام وقت ...بدهکار توام....!
بدهی بابت بهشتی که بر من بخشیدی....
بدهی بابت زلال آبی که سرازیر کردی به بهشتم.....
بدهی بابت....درختهای بلند و سرسبز...بابت باده های نوشین....
بابت جام زرین....بابت هر آنچه تو بهشت می خوانی اش و من جهنمی...جهنمی....!
تمام درهای جهنمت را به روی من باز کن....
به جهنم من خوش آمدی.../.

برو روی پست ها سمت چپ یهو علامت لایک و بازنشر مشخص میشه

موهایی دارم سیاه که فقط تا زیر گردنم می آید.....
و نه شب را به یادت می آورد...
نه ابریشم......
نه سکوت شاعرانه.....
نه حتی خیال یک خواب آرام......
پوست گندمی دارم....
که به گندم نمی ماند....
نه کویر...
و چشمهایی...
که گاهی سیاه میزنند.....
گاهی قهوه ای...
و گاهی که به یاد مادرم می افتم عسلی میشوند و کمی خیس...
دستهایم...دستهایم....
دستهایم مهربانند.....
و هر از گاهی.....
برای تو.....
به یاد تو....
به عشق تو.....
شعر مینویسند....
مرا همینطور ساده دوست داشته باش...
با موهایی که نوازش میخواهند....
و دستهایی که نوازش میکنند.....
و چشمهایی که به شرقی صورتم نمی آیند.../.