در زمان های قدیم...وقتی هنوز پای بشر به این دنیا نرسیده بود...فضیلت ها و تباهی ها دور هم جمع شدند........خسته تر و کسی تر از همیشه......ناگهان ذکاوت ایستاد و گفت:"بیایید یک بازی کینیم...مثلا قیا باشک"
همه از این پیشنهاد شاد شدند و دیوانگی فورا فریاد زد من چشم میگذارم......
از انجایی که هیچ کس دلش نمیخواست دنبال دیوانگی بگردد همه قبول کردند که دیوانگی چشم بگذارد و دنبال آنها بگردد......
دیوانگی جلوی درختی رفت و چشمهایش را بست و شروع کرد به شمردن....1....2....3.......همه رفتند تا جایی پنهان شوند......
طمع در کیسه ای که خودش دوخته بود مخفی شد......
دروغ گفت به زیر سنگ میروم ولی به ته دریا رفت......
خیانت میان انبوهی از زباله ها پنهان شد.....
لطافت خود را به شاخ ماه آویزان کرد......
اصالت از میان ابرها پنهان شد.....
هوس به مرکز زمین رفت.....
و دیوانگی مغول شمردن شد......79.......80........81.......
. همه پنهان شدند به جز عشق که همواره مردد بود و نمیدانست کجا پنهان شود و جای تعجب هم نیست چون همه میدانی پنهان کردن عشق کاری مشکل است...در همین حال دیوانگی به پایان شمارش رسید.....95.......96........97...
هنگامی که دیوانگی به 100 رسید عشق پرید و پشیک بوته گل رز پنهان شد......

چیزی میان 2 فریم........دیر رسیدم.......کادر........بسته شده بود......صدای شاتر.......پیچید به نگاهم........سعی کردم طبیعی باشم.......که مثلا..............دیدن دوباره ات ساده است.....!.........فلاش بعدی.......مچم را گرفت........و چشم تا رولبی لرزیده.....!......عکای نتوانست ...........با فتوشاپ آرامشان کند.!........مرا برید....از گوشه خاطرات تو...............و...........حواسش نبود.........روی شانه ات..............چهار انگشت کوچک جامانده..!......../.

اما کسی جرئت ندارد به من دست بزند.....یه از صفحه بازی بیرونم بیندازد.........شوخی که نیست....
من شاه شطرنجم....!
تخریب میکنم آنچه را که نمیتوانم باب میلم بسازم...آرزو طلب نمیکنم....آرزو میسازم.....
لزومی ندارد من همونی باشم که تو فکر میکنی......
من همانی ام که حتی فکرش را هم نمیتوانی بکنی.....
زانو نمیزنم....حتی اگر سقف آسمان کوتاهتر از قد من باشد.......
زانو نمیزنم...حتی اگر تمام مردم دنیا روی زانوهایشان راه بروند......
من.....زانو نمیزنم........./.

ادمی فقط بدبخت است و هیچ

جمله خلق را دیدم که چون گاو و خر از یکی آخور علف میخوردند....
یکی به تمسخر گفت:"خواجه تو در آن میان چه میکردی و کجا بودی؟"
گفت:"من نیز با ایشان بودم،اما فرق،آن بود که ایشان میخوردند و میخندیدند و بر هم می جستند و من میخوردم و میگریستم و سر بر زانو نهاده بودم و میدانستم.."....../.

عارفی در معبدی میا کوهستان زندگی میکرد....
روزی راهبی که راهش را گم کرده بود عارف را دید و از او پرسید:
"استاد راه کدام است؟"...
عارف گفت:
"چه کوه زیبایی"...
راهب با تعجب گفت:
"من پرسیدم راه کجاست؟"....
عارف با لبخندی نگاهی به کوه کرد و گفت:
"چه کوه زیبایی"........
راهب با تعجب و دلخوری گفت:
"من راجع به کوه از شما نپرسیدم....بلکه از راه پرسیدم"....
عارف با نرم لبخندی روی به راهب کرد و گفت:
"پسرم تا زمانی که نتوانی به فراسوی کوه بروی...راه را نخواهی یافت..."....../.

صبر کنی میبینی فرزاد جان..........

خبرنگاری برایم تعریف میکرد:روزی به منزل ژان کوکتو رفتم....خانه ی او در حقیقت کوهی از قاب عکس....نقاشی های هنرمندان مشهور و کتاب بود.....
ژان کوکتو همه چیز را نگه میداشت.....و علاقه زیادی به هر یک از آن اشیا داشت....در یک مصاحبه از او پرسیدم:"اگر مشکلی پیش بیاید چه میکنید؟"
کوکتو پرسید:"مثلا چی؟"
گفتم:"مثلا اگر همین حالا این خانه آتش بگیرد و فقط مجبور باشید که یک چیز را با خودتان ببرید...کدام یک از این چیزهارا انتخاب میکردی؟"
ژان کوکتو قدری مکث کرد و گفت:"آتش را انتخاب میکردم!"..../.