ای چو جان اندر وجود عالمی

جان ما باشی و از ما می رمی

نغمه از فیض تو در عود حیات

موت در راه تو محسود حیات

باز تسکین دل ناشاد شو

باز اندر سینه ها آباد شو

باز از ما خواه ننگ و نام را

پخته تر کن عاشقان خام را

از مقدر شکوه ها داریم ما

نرخ تو بالا و ناداریم ما

از تهیدستان رخ زیبا مپوش

عشق سلمان و بلال ارزان فروش

چشم بیخواب و دل بیتاب ده

باز ما را فطرت سیماب ده

آیتی بمنا ز آیات مبین

تا شود اعناق اعدا خاضعین

کوه آتش خیز کن این کاه را

ز آتش ما سوز غیر الله را

رشته ی وحدت چو قوم از دست داد

صد گره بر روی کار ما فتاد

ما پریشان در جهان چون اختریم

همدم و بیگانه از یکدیگریم

باز این اوراق را شیرازه کن

باز آئین محبت تازه کن

باز ما را بر همان خدمت گمار

کار خود با عاشقان خود سپار

رهروان را منزل تسلیم بخش

قوت ایمان ابراهیم بخش

عشق را از شغل لا آگاه کن

آشنای رمز الاالله کن

منکه بهر دیگران سوزم چو شمع

بزم خود را گریه آموزم چو شمع

یارب آن اشکی که باشد دلفروز

بیقرار و مضطر و آرام سوز

کارمش در باغ و روید آتشی

از قبای لاله شوید آتشی

دل بدوش و دیده بر فرداستم

در میان انجمن تنها ستم

«هر کسی از ظن خود شد یار من

از درون من نجست اسرار من»

در جهان یارب ندیم من کجاست

نخل سینایم کلیم من کجاست

ظالمم بر خود ستم ها کرده ام

شعله ئی را در بغل پرورده ام

شعله ئی غارت گر سامان هوش

آتشی افکنده در دامان هوش

عقل را دیوانگی آموخته

علم را سامان هستی سوخته

آفتاب از سوز او گردون مقام

برقها اندر طواف او مدام

همچو شبنم دیده ی گریان شدم

تا امین آتش پنهان شدم

شمع را سوز عیان آموختم

خود نهان از چشم عالم سوختم

شعله ها آخر ز هر مویم دمید

از رگ اندیشه ام آتش چکید

عندلیبم از شرر ها دانه چید

نغمه ی آتش مزاجی آفرید

سینه ی عصر من از دل خالی است

می تپد مجنون که محمل خالی است

شمع را تنها تپیدن سهل نیست

آه یک پروانه ی من اهل نیست

انتظار غمگساری تا کجا

جستجوی راز داری تا کجا

ای ز رویت ماه و انجم مستنیر

آتش خود را ز جانم باز گیر

این امانت بازگیر از سینه ام

خار جوهر برکش از آئینه ام

یا مرا یک همدم دیرینه ده

عشق عالم سوز را آئینه ده

موج در بحر است هم پهلوی موج

هست با همدم تپیدن خوی موج

بر فلک کوکب ندیم کوکبست

ماه تابان سر بزانوی شب است

***

. . .و من گفتم:

تمام خاکها بر پا!!

هله ای ابرهای آسمان بر جا!

خدایم من!!! خدایم من !!

تمام راهها مختوم

تمام رازها مکتوم

تمام تشنگان فریاد

تمام دادها ساکت

اگر آبی نمی یابی

اگر جویی نمی جویی

اگر دریا نمی یابی

برو فریادها را یکصدا بردار

و آور یکصدا فریاد از دست تمام تشنگی هایت

که من آورده ام آب

از سرزمینی دور

از حوضی پر از فواره های نور

که جان می بخشدت در عین ناچاری

و سبزی می دهد دیوارهای سنگی سیمان

و آبی می دهم بر چشم های تشنه گریان

وبر می دارم از شبهایتان ظلمت

که می باید پر از مهتاب کرد این زندگیهاتان

چرا ظلمت ؟

چرا ظلمت ؟

پر از مهتاب

پر از مهتاب

مهتاب پس از باران . . .

آهسته باز از بغل پله ها گذشت
در فکر آش و سبزی بیمار خویش بود
امّا گرفته دور و برش هاله ای سیاه
او مرده است و باز پرستار حال ماست
در زندگیّ ما همه جا وول می خورد
هر کُنج خانه صحنه ای از داستان اوست
در ختم خویش هم به سر کار خویش بود
بیچاره مادرم

***

هر روز می گذشت از این زیر پله ها
آهسته تا بهم نزند خواب ناز ما
امروز هم گذشت
در باز و بسته شد
با پشت خم از این بغل کوچه می رود
چادر نماز فلفلی انداخته به سر
کفش چروک خورده و جوراب وصله دار
او فکر بچه هاست
هر جا شده هویج هم امروز می خرد
بیچاره پیرزن همه برف است کوچه ها

***

او مُرد ودر کنار پدر زیر خاک رفت
اقوامش آمدند پی سر سلامتی
یک ختم هم گرفته شد و پُر بَدَک نبود
بسیار تسلیت که به ما عرضه داشتند
لطف شما زیاد
اما ندای قلب به گوشم همیشه گفت:
این حرف ها برای تو مادر نمی شود.

***

او پنج سال کرد پرستاری مریض
در اشک و خون نشست و پسر را نجات داد
اما پسرچه کرد برای تو؟ هیچ، هیچ
تنها مریضخانه، به امّید دیگران
یک روز هم خبر: که بیا او تمام کرد.
در راه قُم به هر چه گذشتم عبوس بود
پیچید کوه و فحش به من داد و دور شد
صحرا همه خطوطِ کج و کوله و سیاه
طومار سرنوشت و خبرهای سهمگین
دریاچه هم به حال من از دور می گریست
تنها طواف دور ضریح و یکی نماز
یک اشک هم به سوره ی یاسین من چکید
مادر به خاک رفت.

***

این هم پسر، که بدرقه اش می کند به گور
یک قطره اشک مُزد همه ی زجرهای او
اما خلاص می شود از سرنوشت من
مادر بخواب، خوش
منزل مبارکت.

***

آینده بود و قصه ی بی مادریّ من
نا گاه ضجه ای که به هم زد سکوت مرگ
من می دویدم از وسط قبرها برون
او بود و سر به ناله برآورده از مغاک
خود را به ضعف از پی من باز می کشید
دیوانه و رمیده، دویدم به ایستگاه
خود را بهم فشرده خزیدم میان جمع
ترسان ز پشت شیشه ی در آخرین نگاه
باز آن سفیدپوش و همان کوشش و تلاش
چشمان نیمه باز:
از من جدا مشو.

***

می آمدم و کله ی من گیج و منگ بود
انگار جیوه در دل من آب می کنند
پیچیده صحنه های زمین و زمان به هم
خاموش و خوفناک همه می گریختند
می گشت آسمان که بکوبد به مغز من
دنیا به پیش چشم گنهکار من سیاه
وز هر شکاف و رخنه ی ماشین غریو باد
یک ناله ی ضعیف هم از پی دوان دوان
می آمد و به مغز من آهسته می خلید:
تنها شدی پسر.

***

پرپروانه شکستن نه نشان هنر است ...
تو اگر پرشکنی شاهپرشاهین بشکن ...

خبرم هست دل آزرده و بیمار شدی

بی سبب نیست از این فاصله بیزار شدی

قصه میخواست که ما در طلب هم باشیم

نسترن پا به میان کرده و بی یار شدی

ظاهرا خوشه پروین زمان مستت کرد

این چه رسمیست که از تیره ی اغیار شدی

زود رفتی و دل از خاطره ها خالی شد

دل بریدی ز من و با دگری یار شدی

خبرم هست که با وسوسه شب پرگان

چند روزیست که در حسرت دیدار شدی

قاصدک گفت که از پنجره ها دلگیری

وز همین روست که همساده ی دیوار شدی

ازپشیمانی تو چلچله ها میگویند

و صد افسوس ، چه با فاصله بیدار شدی

فقط عاشق شو عزیزم

بقیه اش خدا بزرگه

من و تو یه قصه میشیم

فکر نکن زمونه گرگه

دستامون همیشه وصله

قلبامون توو آسمونه

چشماتو ازم نگیری

دوریمون نشه بهونه

خدایی سخته می دونم

فاصله یه جور عذابه

اما عاشق که بمونیم

نفسامون یه ثوابه

نامه هامو خیس اشکه

اما گریَتو نگه دار

یه روزی که دیگه سیل شد

بزن و دیوارو بردار

عاشقا همیشه زندن

بیا تا ابد بمونیم

آرزوی آخرم شو

حالا که توو آسمونیم

از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست ...
گرهم گله ای هست دگر حوصله ای نیست ...
سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم ...
هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست ...
دیریست که از خانه خرابان جهانم ...
بر سقف فرو ریخته ام چلچله ای نیست ....
در حسرت دیدار تو آواره ترینم ...
هرچند که تا منزل تو فاصله ای نیست

می شود بارید اما بر کویر ...
آتشی سوزاند برجان خمیر ...
میشود غرید ، اما بر ستم ...
دکمه ای باشی برای پیرهن ...
میتوان خندید ، اما با خدا ...
تاسحر نالید ، اما بی صدا ...

من مینویسم از تو، تو مینویسی از من
انگار ما دو روحیم، در انحصار یک تن

چیزی شبیه عشقیم، چیزی شبیه رویا
حتی زبان ما هم، گاهی به وصفش الکن

شاید خدا برایم، روح تورا فرستاد
روحی که وصل من بود، نزدیک تر به گردن

با قصه ی من و تو، شعری دوباره گل کرد
با ماجرای سیب و مردی کنار یک زن

مردی که مینشیند، مات نگاه رویت
با گونه های سرخ و با چشم های روشن

این قصه هم سرآمد، با یک جدایی اما
من مینویسم از تو، تو مینویسی از من

بعد از حضورت انگار شب بود با سیاهی
تنها نصیب من شد یک عمر در تباهی

حتی من و نگاهت با هم غریبه بودیم
با این غریبگی هم من ماندم و دوراهی

پایان هر دو راهم در انتها یکی بود
یا گریه بود و ماتم یا بغض و اشک و آهی

در ماجرای عشقت یک طرح ساده بودم
شاید که یا نه... اصلا، یک طرح اشتباهی

اصلا بیا دوباره این قصه را بگوئیم
من بودم و تو بودی... من بودم و نگاهی

یک لحظه خیره ماندن، یک حس عاشقی بود
بعدش دوباره هرروز، بعدش دوباره، گاهی

حتما میان ذهنت گاهی تصوّری هست
از حرف های دیروز حتی اگر نخواهی

یادم نمی رود آن باران چشم نازت
یادش بخیر، گفتی... گفتی که بی پناهی

در برکه ی خیالم یاد تو بود اما
از برکه سوی دریا رفتی شبیه ماهی

حالا تمام حسم در این غزل نهفته ست
این بیت های آخر، این اشکها، گواهی