چون صبح نودمیده صفا گستر است اشک ...

روشنتر از ستاره روشنگر است اشک ...

گوهر اگر ز قطره باران شود پدید ...

با آفتاب و ماه ز یک گوهر است اشک ...

با اشک هم اثر نتوان خواند ناله را ...

غم پرور است ناله و جان پرور است اشک ...

بارد ازو لطافت و تابد ازو فروغ ...

چون گوی سینه بت سیمین بر است اشک ...

خاطر فریب و گرم و دلاویز و تابناک ...

همرنگ چهره تو پری پیکر است اشک ...

از داغ آتشین لب ساغر نواز تو ...

در جان ماست آتش و در ساغر است اشک ...

با دردمند عشق تو همخانه است آه ...

با آشنای چشم تو هم بستر است اشک ...

لب بسته ای ز گفتن راز نهان رهی ...

غافل که از زبان تو گویاتر است اشک ...

درمیان نارفیقان هرات ... یک سحر از درد من نالید نی

نی افسرده ای هنگام گل روید ز خاک من ...

که برخیزد از آن نی ناله های دردناک من ...

مزار من اگر فردوس شادی آفرین باشد ...

به جای لاله و گل خار غم روید ز خاک من ...

مخند ای صبح بی هنگام که مشب سازشی دارد ...

نوای مرغ شب بس خاطر اندوهناک من ...

نیم چون خاکیان آلوده گرد کدورتها ...

صفای چشمه مهتاب دارد جان پاک من ...

چو دشمن از هلاک من رهی خشنود میگردد ...

بمیرم تا دلی خشنود گردد از هلاک من ...

ای صبح نو دمیده بنا گوش کیستی ؟ ...

وی چشمه حیات لب نوش کیستی ؟ ...

از جلوه تو چو گل چک شد مرا ...

ای خرمن شکوفه بر و دوش کیستی ؟ ...

همچون هلال بهر تو آغوش من تهی است ...

ای کوکب امید در آغوش کیستی ؟ ...

مهر مهیر را نبود جامه سیاه ...

ای آفتاب حسن سیه پوش کیستی ؟ ...

امشب کمند زلف ترا تاب دیگری است ...

ای فتنه در کمین دل و هوش کیستی ؟ ...

ما لاله سان ز داغ تو نوشیم خون دل ...

تو همچو گل حریف قدح نوش کیستی ؟ ...

ای عندلیب گلشن شعر و ادب رهی ...

نالان بیاد غنچه خاموش کیستی ؟ ...

با عزیزان مي نیامیزد دل دیوانه ام ...

در میان آشنایانم ولی بیگانه ام ...

از سبک روحی گران ایم یه طبع روزگار ...

در سرای اهل ماتم خنده مستانه ام ...

نیست در این خاکدانم آبروی شبنمی ...

گر چه بحر مردمی را گوهر یکدانه ام ...

از چو من آزاده ای الفت بریدن سهل نیست ...

می رود با چشم گریان سیل از ویرانه ام ...

آفتاب آهسته بگذارد درین غمخانه پای ...

تا مبادا چون حباب از هم بریزد خانه ام ...

بار خاطر نیستم روشندلان را چون غبار ...

بر بساط سبزه و گل سایه پروانه ام ...

گرمی دلها بود از ناله جانسوز من ...

خنده گلها بود از گریه مستانه ام ...

هم عنانم با صبا سرگشته ام سرگشته ام ...

همزبانم با پری دیوانه ام دیوانه ام ...

مشت خکی چیست تا راه مرا بند رهی ؟ ...

گرد از گردون بر آرد همت مردانه ام ...

گر به چشم دل جاناجلوه های ما بینی ...

در حریم اهل دل جلوه خدا بینی ...

راز آسمانها را در نگاه ما خوانی ...

نور صبحگاهی را بر جبین ما بینی ...

در مصاف مسکینان چرخ را زبون یابی ...

با شکوه درویشان شاه را گدا بینی ...

گر طلب کنی از جان عشق و دردمندی را ...

عشق را هنر یابی درد را دوا بینی ....

چون صبا ز خار و گل ترک آشنایی کن ...

تا بهر چه روی آری روی آشنا بینی ...

نی ز نغمه واماند چون ز لب جدا ماند ...

وای اگر دل خود را از خدا جدا بینی ...

تار و پود هستی را سوختیم و خرسندیم ...

رند عاقبت سوزی همچو ما کجا بینی ...

تا بد از دلم شبها پرتوی چو کوکبها ...

صبح روشنم خوانی گر شبی مرا بینی ...

ترک خودپرستی کن عاشقی و مستی کن ...

تا ز دام غم خود را چون رهی رها بینی ...

همچو نی می نالم از سودای دل ...

آتشی در سینه دارم جای دل ...

من که با هر داغ پیدا ساختم ...

سوختم از داغ نا پیدای دل ...

همچو موجم یک نفس آرام نیست ...

بسکه طوفان زا بود دریای دل ...

دل اگر از من گریزد وای من ...

غم اگر از دل گریزد وای دل ...

ما ز رسوایی بلند آوازه ایم ...

نامور شد هر که شد رسوای دل ...

خانه مور است و منزلگاه بوم ...

آسمان با همت والای دل ...

گنج منعم خرمن سیم و زر است ...

گنج عاشق گوهر یکتای دل ...

در میان اشک نومیدی رهی ...

خندم از امیدواریهای دل ...

نه دل مفتون دلبندی نه جان مدهوش دلخواهی ...

نه بر مژگان من اشکی نه بر لبهای من آهی ...

نه جان بی نصیبم را پیامی از دلارامی ...

نه شام بی فروغم را نشانی از سحرگاهی ...

نیابد محفلم گرمی نه از شمعی نه از جمعی ...

ندارم خاطرم الفت نه با مهری نه با ماهی ...

بدیدار اجل باشد اگر شادی کنم روزی ...

به بخت واژگون باشد اگر خندان شوم گاهی ...

کیم من ؟ آرزو گم کرده ای تنها و سرگردان ...

نه آرامی نه امیدی نه همدردی نه همراهی ...

گهی افتان و حیران چون نگاهی بر نظر گاهی ...

رهی تا چند سوزم در دل شبها چو کوکبها ...

باقبال شرر تازم که دارد عمر کوتاهی ...

میگم به .... چپم ... البته با عرض پوزش از دوستان