درین محاکمه تفهیم اتهام ام کن ...

سپس به بوسه ی کارآمدی تمام ام کن ...

اگرچه تیغ زمانه نکرد آرام ام، ...

تو با سیاست ابروی خویش رام ام کن ...

به اشتیاق تو جمعیتی ست در دل من ...

بگیر تنگ در آغوش و قتل عام ام کن ...

شهید نیستم اما تو کوچه ی خود را ...

به پاس این همه سرگشتگی به نام ام کن ...

شراب کهنه چرا؟ خون تازه آوردم ...

اگر که باب دلت نیستم حرام ام کن ...

لبم به جان نرسید و رسید جان به لبم ...

تو مرحمت کن و با بوسه ای تمام ام کن ...

گفته بودی درد دل کن گــــــــــاه با هم صحبتی

کو رفیق راز داری؟ کــــــــــــــو دل پرطاقتی؟

شمع وقتی داستانم را شنید آتش گـــــــــرفت

شرح حالم را اگر نشنیده باشی راحتـــــــــــی

تا نسیم از شرح عشقم باخبر شد، مست شد

غنچه‌ای در باغ پرپر شد ولی کــــــــو غیرتی؟

گریه می‌کردم که زاهد در قنوتم خیره مــــــــاند

دور باد از خرمن ایمان عــــــــــــــــــــاشق آفتی

روزهایم را یکایک دیدم و دیـــــــــــــــدن نداشت

کاش بر آیینه بنشیند غبار حســـــــــــــــــــرتی

بس‌که دامان بهاران گل به گل پژمرده شــــــــد

باغبان دیگر به فروردین ندارد رغبتــــــــــــــی

من کجا و جرئت بوسیدن لبهای تـــــــــــــــــــو

آبرویم را خریدی عاقبت با تهمتـــــــــــــــــــــی

عاشق نميشوم، دلواپسم نباش ...

دستاني از تهي، پاهايي از ورم ...

فکر مرا نکن، امروز بهترم ...

*****

حال مرا مپرس، چيزي مهم که نيست ...

اين دلشکستگي، اقرار بيکسي ست ...

درگير من مشو، همدم نميشوم ...

حوا مرا ببخش... آدم نميشوم ...

*****

تقصير تو نبود، نه من نه بخت خود ...

تو عشق خط زدي، من خواستم نشد ...

درگير عادتم، سرگرم خود شدم ...

در مرز يک سقوط، ديگر نه تو نه من ...

*****

از پشت اين سکوت، از اين نقاب و نقش ...

حال مرا بفهم، جرم مرا ببخش ...

امروز بهترم... حوا بيا ببين ...

دلتنگ من مباش، من مرده ام... همين! ...

*****

شکل خودم شدم... تلخ و بدون ره ...

در انتهاي خويش، حال مرا بفهم ...

شکلي شبيه خود، با چشم گريه سوز ...

باور نميکنم، آئينه را هنوز ...

*****

از پشت اين سکوت، از اين نقاب و نقش ...

حال مرا بفهم، جرم مرا ببخش ...

امروز بهترم، حوا بيا ببين ...

دلتنگ من مباش، من مرده ام... همين ...

دردهای من ...

جامه نیستند ...

تا ز تن در آورم ....

چامه و چکامه نیستند ...

تا به رشته ی سخن درآورم ...

نعره نیستند ...

تا ز نای جان بر آورم ...

دردهای من نگفتنی ...

دردهای من نهفتنی است ...

دردهای من ...

گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست ...

درد مردم زمانه است ...

مردمی که چین پوستینشان ...

مردمی که رنگ روی آستینشان ...

مردمی که نامهایشان ...

جلد کهنه ی شناسنامه هایشان ...

درد می کند ...

من ولی تمام استخوان بودنم ...

لحظه های ساده ی سرودنم ...

درد می کند ...

انحنای روح من ...

شانه های خسته ی غرور من ...

تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است ...

کتف گریه های بی بهانه ام ...

بازوان حس شاعرانه ام ...

زخم خورده است ...

دردهای پوستی کجا؟ ...

درد دوستی کجا؟ ...

این سماجت عجیب ...

پافشاری شگفت دردهاست ...

دردهای آشنا ...

دردهای بومی غریب ...

دردهای خانگی ...

دردهای کهنه ی لجوج ...

اولین قلم ...

حرف حرف درد را ...

در دلم نوشته است ...

دست سرنوشت ...

خون درد را ...

با گِلم سرشته است ...

پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟ ...

درد ...

رنگ و بوی غنچه ی دل است ...

پس چگونه من ...

رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟ ...

دفتر مرا ...

دست درد می زند ورق ...

شعر تازه ی مرا ...

درد گفته است ...

درد هم شنفته است ...

پس در این میانه من ...

از چه حرف می زنم؟ ...

درد، حرف نیست ...

درد، نام دیگر من است ...

از باغ می برند چراغانیت کنند ...

تا کاج جشن های زمستانیت کنند ...

پوشانده اندصبح تو راابرهای تار ...

تنهابه این بهانه که بارانی ات کنند ...

یوسف به این رها شدن ازچاه دل مبند ...

این بار می برند که زندانی ات کنند ...

ای گل گمان نکن به شب جشن می روی ...

شایدبه خاک مرده ای ارزانیت کنند ...

یک نقطه بیش فرق رجیم و رحیم نیست ...

از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند ...

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست ...

شایدبهانه ایست که قربانی ات کنند ...

از دل و ديده ، گرامی تر هم

آيا هست ؟

- دست ،

آری ، ز دل و ديده گرامی تر :

دست !

زين همه گوهر پيدا و نهان در تن و جان ،

بی گمان دست گرانقدرتر است .

هر چه حاصل كنی از دنيا ،

دستاورد است !

هر چه اسباب جهان باشد ، در روی زمين ،

دست دارد همه را زير نگين !

سلطنت را كه شنيده ست چنين ؟!

شرف دست همين بس كه نوشتن با اوست !

خوشترين مايه دلبستگي من با اوست .

در فروبسته ترين دشواری ،

در گرانبارترين نوميدی ،

بارها بر سرخود ، بانگ زدم :

- هيچت ار نيست مخور خون جگر ،

دست كه هست !

بيستون را ياد آر ،

دست هايت را بسپار به كار ،

كوه را چون پَر كاه از سر راهت بردار !
وه چه نيروی شگفت انگيزي است ،

دست هايی كه به هم پيوسته است !

به يقين ، هر كه به هر جای ، در آيد از پاي

دست هايش بسته است !

دست در دست كسی ،

يعنی : پيوند دو جان !

دست در دست كسی

يعنی : پيمان دو عشق !

دست در دست كسی داری اگر ،

دانی ، دست ،

چه سخن ها كه بيان می كند از دوست به دوست ؛

لحظه ای چند كه از دست طبيب ،

گرمی مهر به پيشانی بيمار رسد ؛

نوشداروی شفا بخش تر از داروی اوست !

چون به رقص آيی و سرمست برافشاني دست ،

پرچم شادی و شوق است كه افراشته ای !

لشكر غم خورد از پرچم دست تو شكست !

دست ، گنجينه مهر و هنر است :

خواه بر پرده ساز
،
خواه در گردن دوست ،

خواه بر چهره نقش ،

خواه بر دنده چرخ ،

خواه بر دسته داس ،
خواه در ياري نابينايی ،

خواه در ساختن فردايی !

آنچه آتش به دلم مي زند ، اينك ، هر دم

سرنوشت بشرست ،

داده با تلخی غم های دگر دست به هم !

بار اين درد و دريغ است كه ما

تيرهامان به هدف نيك رسيده است ، ولی

دست هامان ، نرسيده است به هم !

نمی خواهم بمیرم، با كه باید گفت؟ ...

كجا باید صدا سر داد؟ ...

به زیر كدامین آسمان، روی كدامین كوه؟ ...

كه در ذرات هستی رَه بَرَد توفان این اندوه ...

كه از افلاك عالم بگذرد پژواك این فریاد! ...

كجا باید صدا سر داد؟ ...

فضا خاموش و درگاه قضا دور است ...

زمین كر، آسمان كور است ...

نمی خواهم بمیرم، با كه باید گفت؟ ...

اگر زشت و اگر زیبا ...

اگر دون و اگر والا ...

من این دنیای فانی را ...

هزاران بار از آن دنیای باقی دوست تر دارم ...

به دوشم گرچه بار غم توانفرساست ...

وجودم گرچه گردآلود سختی هاست ...

نمی خواهم از این جا دست بردارم! ...

دلم با صد هزاران رشته، با این خلق ...

با این مهر، با این ماه ...

با این خاك با این آب ... پیوسته است ...

مراد از زنده ماندن، امتداد خورد و خوابم نیست ...

توان دیدن دنیای ره گم كرده در رنج و عذابم نیست ...

هوای همنشینی با گل و ساز و شرابم نیست ...

جهان بیمار و رنجور است ...

دو روزی را كه بر بالین این بیمار باید زیست ...

اگر دردی ز جانش برندارم ناجوانمردی است ...

نمی خواهم بمیرم تا محبت را به انسانها بیاموزم ...

بمانم تا عدالت را برافرازم، بیفروزم ...

خرد را، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم ...

به پیش پای فرداهای بهتر گل برافشانم ...

چه فردائی، چه دنیائی! ...

جهان سرشار از عشق و گل و موسیقی و نور است ...

نمی خواهم بمیرم، ای خدا! ...

ای آسمان! ...

ای شب! ...

نمی خواهم ...
نمی خواهم...
نمی خواهم...

مگر زور است؟ ....

دل به دریا میزنم در قیل و قال زندگی ...

خسته از پژمردنم پشت خیال زندگی ...

در اتاق فکر من، آیینه تابوتم شده ...

در نبردم، در کما، با احتمال زندگی ...

کفشهایم رو به فردا پشت در کز کرده اند ...

بنده ی دیروزم و حل سوال زندگی ...

مثل یک گنجشک زخمی در هوای بیکسی ...

بی رمق نوک میزنم بر سیب کال زندگی ...

در همین بازی گل یا پوچ دل وا مانده ام ...

کیش و ماتم میکند رندان فال زندگی ...

عابری هم در گذر از کوچه ی ما هر زمان ...

باخودش حرفی زند از این ابتذال زندگی...

سينه ها جاي محبت، همه از كينه پر است ...

هيچكس نيست كه فرياد پر از مهر تو راگرم، پاسخ گويد ...

نيست يكتن كه در اين راه غم آلوده عمر ...

قدمي، راه محبت پويد ...

خط پيشاني هر جمع، خط تنهائيست ...

همه گلچين گل امروزند ...

در نگاه من و تو حسرت بيفردائيست ...

به كه بايد دل بست ؟ ...

به كه شايد دل بست ؟ ...

نقش هر خنده كه بر روي لبي ميشكفد ...

نقشه اي شيطانيست ...

در نگاهي كه تو را وسوسه عشق دهد ...

حيله پنهانيست ...

زير لب زمزمه شادي مردم برخاست ...

هر كجا مرد توانائي بر خاك نشست ...

پرچم فتح بر افرازد در خاطر خلق ...

هر زمان بر رخ تو هاله زند گرد شكست ...

به كه بايد دل بست؟ ...

به كه شايد دل بست؟ ...

***
خنده ها ميشكفد بر لبها ...

تا كه اشكي شكفد بر سر مژگان كسي ...

همه بر درد كسان مينگرند ...

ليك دستي نبرند از پي درمان كسي ...

از وفا نام مبر، آنكه وفاخوست، كجاست ؟ ...

ريشه عشق، فسرد ...

واژه دوست، گريخت ...

سخن از دوست مگو، عشق كجا ؟ دوست كجاست ؟ ...

دست گرمي كه زمهر ...

بفشارد دستت ...

در همه شهر مجوي ...

گل اگر در دل باغ ...

بر تو لبخند زند ...

بنگرش، ليك مبوي ...

لب گرمي كه ز عشق ...

ننشيند به لبت ...

به همه عمر، مخواه ...

سخني كز سر راز ...

زده در جانت چنگ ...

بلبت نيز، مگو ...

چاه هم با من و تو بيگانه است ...

ني صد بند برون آيد از آن، راز تو فاش كند ...

درد دل گر بسر چاه كني ...

خنده ها بر غم تو دختر مهتاب زند ...

گر شبي از سر غم آه كني ...

درد اگر سينه شكافد، نفسي بانگ مزن ...

درد خود را به دل چاه مگو ...

استخوان تو اگر آب كند آتش غم ...

آب شو، « آه » مگو ...

ديده بر دوز بدين بام بلند ...

**********

چه دل است این دل من؟

که زیک لرزش اشک

بر رخ رهگذری

یا ز نالیدن مادر به فراق پسری

دل من می شکند

چه کنم دلم از سنگ که نیست

گریه در خلوت دل ننگ که نیست


هر کجا اشک یتیمی رنجور

می چکد بر سر مژگان سیاه

هر کجا چشم زنی غمزده با یاد پسر مانده به راه

در مزاری که زنی ناله کند در عزای پسرش

یا یتیمی که کند گریه به سوگ پدرش

جانم آید به خروش

ور ببینم پر خونین کبوتر را

یا یکی بچه گنجشک که بشکسته پرش

دل من می شکند


حالت دخترکی کوچک و تنها و فقیر

که به حسرت کند از شیشه اشک

به عروسک نگه گاه به گاه

وز دل تنگ کند ناله و آه

ناله پیرزنی غمزده و دست تهی

که ندارد نفسی

ضجه مرغ اسیر

که کند ناله به کنج قفسی

هق هق مرد اسیری که بلا دیده بسی


حالت دختر زشتی که ز شرم

رو ندارد به کسی

دل من می شکند


هر کجا در نگه تازه نهالانی خرد

از ستیز پدر و مادر خشم آلوده

می وزد بوی طلاق

وز پراکندگی غافله ای برخیزد

در سرا بانگ فراق

آن زمانی که بدنبال شهید


مادر داغ به دل

سینه می کوبد و می نالد و می گرید زار

همچنان ابر بهار

یا زمانی که نشیند در اشک

بر سر سنگ مزار

و به فریاد کند نام پسر را تکرار

دل من می شکند

چه کنم دلم از سنگ که نیست

گریه در خلوت دل ننگ که نیست


چه دل است این دل من

دلم از ناله مرغان چمن می شکند

ز خیال غم مردم دل من می شکند

دلم از داغ شهیدان وطن می شکند


چه کنم دلم از سنگ که نیست

گریه در خلوت دل ننگ که نیست

چه كنم دل من مي شكند

دل من در دل شب ....
خواب پروانه شدن می بیند ....
مهر در صبحدمان داس به دست ....
خرمن خواب مرا می چیند ....
آسمانها آبی ...
پرمرغان صداقت آبی است ...
دیده در آینه ی صبح ، تو را می بیند ...
از گریبان تو صبح صادق ...
می گشاید پر و بال ....
تو گل سرخ منی ....
تو گل یاسمنی ...
تو چنان شبنم پاک سحری ...
نه ...
از آن پاک تری ....
تو بهاری ...
نه ...
بهاران از توست ...
از تو می گیرد وام ...
هر بهار این همه زیبایی را ...
هوس باغ و بهارانم نیست ...
ای بهین باغ بهارانم تو!

زندگي دفتري از خاطره هاست ...

خاطراتي شيرين ...

خاطراتي مغشوش ...

خاطراتي كه زتلخي رگ جان گسلد ...

ما ز اقليمي پاك ...

كه بهشتش نامند ...

بچنين رهگذري آمده ايم ...

گذري دنيانام ...

كه ز نامش پيداست ...

مايه پستي هاست ...

ما ز اقليم ازل ...

ناشناسانه بدين دير خراب آمده ايم ...

چو يكي تشنه بديدار سراب آمده ايم ...

ما در آن روز نخست ...

تك و تنها بوديم ...

خبري از زن و معشوقه و فرزند نبود ...

سخني از پدر و مادر دلبند نبود ...

يكزمان دانستيم ...

پدر و مادر و معشوقه و فرزندي هست ...

خواهر و همسر دلبندي هست ...

***
زندگي دفتري از خاطره هاست ...

خاطراتي كه زتلخي رگ جان می گسلد ...

روزي از راه رسيد ...

كه پدر لحظه بدرودش بود ...

ناله در سينه تنگ ...

اشك در چشم غم آلودش بود ...

جز غم و رنج توانكاه نداشت ...

سينه اش سنگين بود ...

قوت آه نداشت ...

با نگاهي ميگفت: ...

پس از آن خستگي و پيري و بيماريها ...

دفتر عمر پدر را بستند ...

اي پسر جان، بدرود! ...

اي پسر جان، بدرود! ...

لحظه اي رفت و از آن خسته نگاه ...

اثري هيچ نبود ...

پدرم چشم غم آلوده حيرانش را ...

بست و ديگر نگشود ...

***

وفا نکردی و کردم٬ جفا ندیدی و دیدم ...

شکستی و نشکستم٬ بریدی و نبریدم ...

اگر زخلق٬ ملامت و گرز کرده٬ ندامت ...

کشیدم از تو کشیدم٬ شنیدم از تو شنیدم ...

کی ام؟ شکوفه ی اشکی که در هوای تو هر شب ...

زچشم ناله شکفتم٬ به روی شکوه دویدم ...

مرا نصیب غم آمد٬ به شادی همه عالم ...

چرا که از همه عالم٬ محبت تو گزیدم ...

چو شمع خنده نکردی مگر به روز سیاهم ...

چو بخت جلوه نکردی مگر زموی سپیدم ...

به جز وفا و عنایت٬ نماند در همه عالم ...

ندامتی که نبردم٬ ملامتی که ندیدم ...

نبود از تو گزیری٬ چنین که بار غم دل ...

زدست شکوه گرفتم٬ به دوش ناله کشیدم ...

جوانی ام به سمند شتاب می شد و از پی ...

چو گرد در قدم او٬ دویدم و نرسیدم ...

به روی بخت زدیده٬ زجهر عمر به گردون ...

گهی چو اشک نشستم٬ گهی چو رنگ پریدم ...

وفا نكردی و کردم٬ به سر نبردی و بردم ...

ثبات عهد مرا دیدی ای فروغ امیدم ...

به پیش روی من , تا چشم یاری می کند , دریاست ! ...

چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست ! ...

درین ساحل که من افتاده ام خاموش ...

غمم دریا , دلم تنهاست....

وجودم بسته در زنجیر خونین تعلق هاست ! ...

خروش موج , با من می کند نجوا ...

که : هر کس دل به دریا زد رهایی یافت ! ...

که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت ...

مرا آن دل که بر دریا زنم , نیست ! ...

ز پا این بند خونین بر کنم نیست ...

امید آنکه جان خسته ام را ....

به آن نادیده ساحل افکنم نیست !

بله میگفتم .... اگه کره محلی استفاده میکنی سعی کن دوغ همراهش نباشه ... طعم جوجه رو خراب میکنه ...