باید که لهجه کهنم را عوض کنم ...

این حرفِ مانده در دهنم را عوض کنم ...

یک شمعِ تازه را بسرایم از آفتاب ...

شمع قدیم سوختنم را عوض کنم ...

هرشب میان مقبره ها راه می روم ...

شاید هوای زیستنم را عوض کنم ...

بردار شعر های مرا مرهمی بیار ...

بگذار وصله های تنم را عوض کنم ...

بگذار شاعرانه بمیرم از این سرود ...

از من مخواه تا کفنم را عوض کنم ...

من که هنوز خسته باران دیشبم ...

فرصت بده که پیرهنم را عوض کنم ...

هر چه که بودم ...

از جریمه های نانوشته که بگذریم ...

سلمانی و ساعت و سیب ...

سکه و سلام و سکوت ...

و سبزی صدای بهار ...

هفت سین سفره ی من بود ...

بچه که بودم ...

دلم برای آن کلاغ پیر می سوخت ...

که آخر هیچ قصه ای به خانه نمی رسید ...

بچه که بودم ...

تنها ترس ساده ام این بود ...

که سه شنبه شب آخر سال ...

باران بیاید ...

بچه که بودم ...

آسمان آرزو آبی ...

و کوچه ی کوتاهمان ...

پر از عبور چتر و چلچراغ و چلچله بود ...

از خانه که می آیی ...

یک دست مال سفید ...

پاکتی سیگار ...

گزیده شعر فروغ ...

و تحملی طولانی بیاور ...

احتمال گریستن ما بسیار است ...

عـاصی شدم ، بریـده ام از اینهمه عـذاب ...

از گـریـه هـای هـرشبـه ام روی رختـخواب ...

ده سال مـی شود کـه بـرایـم غـریبـه ای ...

ده سال مـی شود کـه خـرابـم...فقـط خـراب ...

شایـد تـو هـم شبیـه دلـم درد می کشی ...

شاید تـو هـم همیشـه خـودت را زدی بـه خـواب ...

از مـن چـه دیـده ای کـه رهـایـم نمی کنـی؟ ...

جـز بیقـراری و غـم و انـدوه و اعتصـاب؟ ...

جــز فکـرهـای منفـی و تصمیـم هـای بـد ...

جـز قـرصهـای صـورتـی ضـد اضطـراب؟ ...

اصـلا تـو بـهترین بشـری!!مـن بـدم بـدم! ...

بگـذار تـا فرو بـروم تــــوی منــجلاب ...

می دانی؟ ...

یک وقت هایی باید ...

رویِ یک تکه کاغذ بنویسی ...

تعطیل است ...

و بچسبانی پشتِ شیشه‌یِ افکارت ...

باید به خودت استراحت بدهی ...

دراز بکشی ...

دست هایت را زیر سرت بگذاری ...

به آسمان خیره شوی ...

و بی خیال سوت بزنی ...

در دلت بخندی به تمام افکاری که ...

پشت شیشه‌یِ ذهنت صف کشیده اند ...

آن وقت با خودت بگویی: ...

بگذار منتظر بمانند ...

روزگار بر خلاف آرزوهایم ...

سال ها تکراری تر از همیشه ...

و لحظه هایی که ...

که می گذرد ...

اما به سختی ...

بهار پائیز گونه ام مبارک ...

شب سردی ست و هوا منتظر باران است ...

وقت خواب است و دلم پیش تو سرگردان است ...

شب بخیر ای نفست شرح پریشانی من ...

ماه پیشانی من دلبر بارانی من ...

بیهوده انتظار تو را دارم
دانم دگر تو بازنخواهی گشت

هر چند

اینجا بهشت شاد خدایان است

بی تو برای من
این سرزمین غم زده زندان است

بعد از اين بگذار قلب بي‌قراري بشكند ...

گل نمي‌رويد، چه غم گر شاخساري بشكند ...

بايد اين آيينه را برق نگاهي مي‌شكست ...

پيش از آن ساعت كه از بار غباري بشكند ...

گر بخواهم گل برويد بعد از اين از سينه‌ام ...

صبر بايد كرد تا سنگ مزاري بشكند ...

شانه‌هايم تاب زلفت را ندارد، پس مخواه ...

تخته‌سنگي زير پاي آبشاري بشكند ...

كاروان غنچه‌هاي سرخ، روزي مي‌رسد ...

قيمت لبهاي سرخت روزگاري بشكند ...

هی فلانی! ...

دیگر هوای برگرداندنت را ندارم ...

هرجا که دلت میخواهد برو ...

فقط آرزو میکنم ...

وقتی دوباره هوای من به سرت زد، آنقدر آسمان دلت بگیرد که با هزار شب گریه چشمانت، باز هم آرام نگیری ...

و اما من ...

بر نمیگردم که هیچ! ...

عطر تنم را هم از کوچه های پشت سرم جمع میکنم ...

که نتوانی لم دهی روی مبل های راحتی،با خاطراتم قدم بزنی ...

وقتی از چشم تو افتادم دل مستم شکست ...

عهد و پیمانی که روزی با دلت بستم شکست ...

ناگهان- دریا! تو را دیدم حواسم پرت شد ...

کوزه ام بی اختیار افتاد از دستم شکست ...

در دلم فریاد زد فرهاد و کوهستان شنید ...

هی صدا در کوه،هی "من عاشقت هستم" شکست ...

بعد ِ تو آیینه های شعر سنگم میزنند ...

دل به هر آیینه،هر آیینه ایی بستم شکست ...

عشق زانو زد غرور گام هایم خرد شد ...

قامتم وقتی به اندوه تو پیوستم شکست ...

وقتی از چشم تو افتادم نمیدانم چه شد ...

پیش رویت آنچه را یک عمر نشکستم شکست …

من ندیدم خوش‌تر از جادوی تو ...

ای سکوت ای مادر فریادها ...

گم شدم در این هیاهو گم شدم ...

تو کجایی تا بگیری داد من؟ ...

گر سکوت خویش را می‌داشتم ...

زندگی پر بود از فریاد من! ...

مست شد...

خواست که ساغر شکند! ...

عهد شکست...

فرق پیمانه و پیمان ز کجا داند، مست...

بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست ...

آه، بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست ...

مثل عکس رخ مهتاب که افتاد در آب ...

در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست ...

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد ...

بال وقتی قفس پر زدن چلچه هاست ...

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است ...

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست ...

باز می پرسمت از مساله و دوری عشق ...

و سکوت تو جواب همه ی مساله هاست ...

دل، ماهی خسته‌ای که در تور افتاد ...

در چاله عجب نیست اگر کور افتاد ...

از عشق چه خیر غیر ناکامی دید؟ ...

بر چاک چه جز وصله‌ی ناجور افتاد؟ ...

از اصل خودش دور شد و بالا رفت ...

این بود که فواره‌ی مغرور افتاد ...

بسیار به غیر او دلم شد نزدیک ...

تا از غم عشق او کمی دور افتاد ...

بسیار به صخره‌ها سرش را دریا ...

کوبید بیفتد از سرش شور، افتاد؟ ...

من با غم او از خود او دوست‌ترم ...

او با غم من از خود من دور افتاد! ...

با اینهمه راضی‌ست نشابوری که ...

از چنگ مغول به چنگ تیمور افتاد ...