زندگی دفتری از خاطره هاست ...
خاطراتی شیرین ...
خاطراتی مغشوش ...
خاطراتی که زتلخی رگ جان می گسلد ...

اشاره کردم دیگه ....

تحمل كن عزيز دل شكسته
تحمل كن به پاي شمع خاموش
تحمل كن كنار گريه من
به ياد دلخوشيهاي فراموش
جهان كوچك من از تو زيباست
هنوز از عطر لبخند تو سرمست
واسه تكرار اسم ساده تو ست
صدايي از منه عاشق اگر هست


منو نسپار به فصل رفته عشق
نذار كم شم من از آينده تو
به من فرصت بده گم شم دوباره
توي آغوشه بخشاينده تو
به من فرصت بده برگردم از من
به تو برگردمو يار تو باشم
به من فرصت بده باز از سر نو
دچار تو گرفتار تو باشم
به من فرصت بده باز از سر نو
دچار تو گرفتار تو باشم


نذار از رفتنت ويرون شه جانم
نذار از خود به خاكستر بريزم
كنار من كه وا ميپاشم از هم
تحمل كن، تحمل كن عزيزم
به من فرصت بده رنگين كمون شم
از آغوش تو تا معراج پرواز
حديث تازه عشق توام من
به پايانم نبر از نو بيآغاز

طاقت من طاقت دل ، طاقت سنگ است ...

غزل پريده رنگ است ...

دل ترانه تنگ است ...

نه در زمين نه در زمان ...

جاي درنگ است ...

بيا كه وقت تنگ است ...

مرا حوصله تنگ است ...

هر كسي همنفسم شد ...

دست آخر قفسم شد ...

من ساده به خيالم ...

كه همه كار و كسم شد ....

اون كه عاشقانه خنديد ...

خنده‌هاي من رو دزديد ...

پشت پلك مهربوني ...

خواب يك توطئه مي‌ديد ...

رسيده‌ام به ناكجا ...

خسته از اين حال و هوا ...

حديث تن نيست مرا ...

طاقت من نيست ...

مرا طاقت من نيست ...

من از قصه زندگی ام نمی ترسم ...

من از مرگ نمی ترسم ....

من از بی تو بودن به یاد تو زیستن و تنها از خاطرات گذشته تغذیه کردن می ترسم ...

ای بهار زندگی ام ...

اکنون که قلبم مالا مال از غم زندگیست ...

اکنون که پاهایم توان راه رفتن ندارد ...

برگرد ...

باز هم به من ببخش احساس دوست داشتن جاودانه را ...

باز هم آغوش گرمت را به سویم بگشا ...

باز هم شانه هایت را مرحمی برایم قرار بده ....

بگذار در آغوشت آرامش را به دست آورم ...

بدان که قلب من هم شکسته ...

بدان که روحم از همه دردها خسته شده ...

این را بدان که با آمدنت غم برای همیشه من را ترک خواهد کرد ....

بس برگرد که من به امید دیدار تو زنده ام ....

زندگی شاید آن لبخندی ست ...
که دریغش کردیم ...
زندگی زمزمه پاک حیات ست، میان دو سکوت ...
زندگی، خاطره آمدن و رفتن ماست.....
شب آرامی بود ...
می روم در ایوان، تا بپرسم از خود ...
زندگی یعنی چه؟ ...
مادرم سینی چایی در دست ...
گل لبخندی چید، هدیه اش داد به من ...
خواهرم تکه نانی آورد، آمد آنجا ...
لب پاشویه نشست ...
پدرم دفتر شعری آورد، تکيه بر پشتی داد ...
شعر زیبایی خواند، و مرا برد، به آرامش زیبای یقین ...
با خودم می گفتم ....
زندگی، راز بزرگی است که در ما جاریست ...
زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست ...
رود دنیا جاریست ...
زندگی ، آبتنی کردن در این رود است ....
وقت رفتن به همان عریانی؛ که به هنگام ورود آمده ایم ....
دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟ ....
!!!هیچ ....
زندگی، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند ...
شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری ....
شعله گرمی امید تو را، خواهد کشت ....
زندگی درک همین اکنون است ....
زندگی شوق رسیدن به همان ....
فردایی است، که نخواهد آمد ....
تو نه در دیروزی، و نه در فردایی ....
ظرف امروز، پر از بودن توست ....
شاید این خنده که امروز، دریغش کردی ....
آخرین فرصت همراهی با، امید است ...
زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک...
به جا می ماند ....
زندگی، سبزترین آیه، در اندیشه برگ ....
زندگی، خاطر دریایی یک قطره، در آرامش رود ....
زندگی، حس شکوفایی یک مزرعه، در باور بذر ...
زندگی، باور دریاست در اندیشه ماهی، در تنگ ...
زندگی، ترجمه روشن خاک است، در آیینه عشق ...
زندگی، فهم نفهمیدن هاست ...
زندگی، پنجره ای باز، به دنیای وجود ...
تا که این پنجره باز است، جهانی با ماست ...
آسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماست ...
فرصت بازی این پنجره را دریابیم ...
در نبندیم به نور، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم ...
پرده از ساحت دل برگیریم ...
رو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیم ...
زندگی، رسم پذیرایی از تقدیر است ...
وزن خوشبختی من، وزن رضایتمندی ست ...
زندگی، شاید شعر پدرم بود که خواند ...
چای مادر، که مرا گرم نمود ...
نان خواهر، که به ماهی ها داد ...
زندگی شاید آن لبخندی ست، که دریغش کردیم ...
زندگی زمزمه پاک حیات ست، میان دو سکوت ...
زندگی، خاطره آمدن و رفتن ماست ...
لحظه آمدن و رفتن ما، تنهایی ست ...
من دلم می خواهد ...
قدر این خاطره را دریابیم....

برو ای دختر پالان محبت بر دوش ! ...

ديده بر ديد ه ی من ميفکن و نازم مفروش ...

من دگر سيرم ... سير ...

بخدا سيرم از اين عشق دوپهلوی تو پست ...

تف بر آن دامن پستی که تو را پروردست ...

کم بگو جاه تو کو ؟مال تو کو؟. برده ی زر ...

کهنه رقاصه ی وحشی صفت زنگی خر ...

گر طلا نيست مرا . تخم طلا ... مردم من ...

زاده ی رنجم و پرورده ی دامان شرف ...

آتش سينه ی صدها تن دلسردم من ...

دل من چون دل تو صحنه ی دلقک ها نيست ...

ديده ی مسخره ی خنده ی چشمک ها نيست ...

دل من مامن صد شور و بسی فرياد است ...

ضربانش جرس قافله ی زنده دلان ...

طپش طبل ستم کوب ستم کوفتگان ...

چکش مغز زدنيای شرف روفتگان ...

تک تک ساعت پايان شب بيداد است! ...

دل من ای زن بدخت هوس پرور پست ...

شعله ی آتش شيرين شکن فرهاد است! ...

حيف از اين قلب .از اين قبر طرب پرور درد ...

که به فرمان تو تسليم تو . جانی کردم! ...

حيف از آن عمر که با سوز شراری جانسوز ...

پايمال هوسی هرزه و آنی کردم ...

در عوض با من شوريده چه کردی؟ نامرد ...

دل به من دادی نيست؟ ...

صحبت از دل مکن اين لانه ی شهوت دل نيست! ...

دل سپردن اگر اين است .که اين مشکل نيست! ...

هان بگير اين دلت از سينه فکندم بدر ...

ببرش دور. ببر ...

ببرش تحفه بهر پدرت! گرگ پدر ...

وقتی کسی را دوست دارید، حتی فکر کردن به او باعث شادی و آرامشتان می‌شود ...
وقتی کسی را دوست دارید، در کنار او که هستید، احساس امنیت می‌کنید ...
وقتی کسی را دوست دارید، حتی با شنیدن صدایش، ضربان قلب خود را در سینه حس می‌کنید ...
وقتی کسی را دوست دارید، زمانی که در کنارش راه می‌روید احساس غرور می‌کنید ...
وقتی کسی را دوست دارید، تحمل دوری‌اش برایتان سخت و دشوار است ...
وقتی کسی را دوست دارید، شادی‌اش برایتان زیباترین منظره دنیا و ناراحتی‌اش برایتان سنگین‌ترین غم دنیا ست ...
وقتی کسی را دوست دارید، حتی تصور بدون او زیستن برایتان دشوار است ...
وقتی کسی را دوست دارید، شیرین‌ترین لحظات عمرتان لحظاتی است که با او گذرانده‎اید ...
وقتی کسی را دوست دارید، حاضرید برای خوشحالی‌اش دست به هرکاری بزنید ...
وقتی کسی را دوست دارید، هر چیزی را که متعلق به اوست، دوست دارید ...
وقتی کسی را دوست دارید، در مواقعی که به بن‌بست می‌رسید، با صحبت کردن با او به آرامش می‌رسید ...
وقتی کسی را دوست دارید، برای دیدن مجددش لحظه شماری می‌کنید ...
وقتی کسی را دوست دارید، حاضرید از خواسته‌های خود برای شادی او بگذرید ...
وقتی کسی را دوست دارید، به علایق او بیشتر از علایق خود اهمیت می‌دهید ...
وقتی کسی را دوست دارید، حاضرید به هرجایی بروید فقط او در کنارتان باشد ...
وقتی کسی را دوست دارید، ناخود آگاه برایش احترام خاصی قائل هستید ...
وقتی کسی را دوست دارید، تحمل سختی‌ها برایتان آسان و دلخوشی های زندگیتان فراوان می‌شوند ...
وقتی کسی را دوست دارید، او برای شما زیباترین و بهترین خواهد بود اگرچه در واقع چنین نباشد ...
وقتی کسی را دوست دارید، به همه چیز امیدوارانه می‌نگرید و رسیدن به آرزوهایتان را آسان می‌شمارید ...
وقتی کسی را دوست دارید، با موفقیت و محبوبیت او شاد و احساس سربلندی می‌کنید ...
وقتی کسی را دوست دارید، واژه تنهایی برایتان بی‌معناست ...
وقتی کسی را دوست دارید، آرزوهایتان آرزوهای اوست ...
وقتی کسی را دوست دارید، در دل زمستان هم احساس بهاری بودن دارید ...

تبر بزن به ریشه ام ، که لایق تبر شدم ...

از این زمانه از خودم، دوباره خسته تر شدم ...

بزن توای همیشه یار، بزن همیشه ماندگار ...

تو خود نشاندیَم به خاک، من از تو بارور شدم ...

تو بودی و خزان نبود، غمم چنین گران نبود ...

کنون تو نیستی و من، تهی ز بار و بر شدم ...

نه برگ مانده بر تنم، نه سایه ای می افکنم ...

نه راه را نشانه ام، چو چوبِ بی ثمر شدم ...

عنان به باده داده ام، به گوشه ای فتاده ام ...

به حسرت نگاهت از، سبو شکسته تر شدم ...

امید داشتم به دل، که غافل از دلم نِه ای ...

به انتظار دیدنت ، اگرچه جان به سر شدم ...

چو گفتیَم کنون به باد، دهی تو یاد و خاطرات ...

شرر زدی به جانم از، تبارِ خشک و تر شدم ...

شما هم دوست مایی خودت از همه دوری میکنی کم کم با همه دوست میشی

وقتی جائیو ندارم چیکارکنم؟ /.....

رو چشم ....