دهانت را می بویند
مبادا که گفته باشی دوستت می دارم.
دلت را می بویند،
روزگار غریبی ست، نازنین
و عشق را
کنار تیرک راه بند
تازیانه می زنند.

عشق را درپستوی خانه نهان بایدکرد

دراین بن بست کج وپیچ سرما
آتش را
به سوخت بار سرود و شعر
فروزان می دارند.
به اندیشیدن خطر مکن،
روزگار غریبی است، نازنین
آنکه بر در می کوبد شباهنگام
به کشتن چراغ آمده است.

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابان اند
بر گذرگاه ها مستقر
با کنده و ساتوری خون آلود
روزگار غریبی ست، نازنین
و تبسم را بر دهان ها جراحی می کنند
وترانه را بر دهان.

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری
بر آتش سوسن و یاس
روزگار غریبی ست، نازنین
ابلیس پیروز مست
سور عزای ما را بر سفره نشسته است.

خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد.

احمد شاملو- مجموعه ی ترانه های کوچک غربت

درود......................

مرد را به عقلش نه به ثروتش



زن را به وفايش نه به جمالش



دوست را به محبتش نه به کلامش



عاشق را به صبرش نه به ادعايش



مال را به برکتش نه به مقدارش



خانه را به آرامشش نه به اندازه اش



اتومبيل را به کاراییش نه به مدلش



غذارا به کيفيتش نه به کميتش



درس را به استادش نه به سختیش



دانشمند را به علمش نه به مدرکش



مدير را به عمل کردش نه به جایگاهش



نويسنده را به باورهايش نه به تعداد کتابهايش



شخص را به انسانيتش نه به ظاهرش



دل را به پاکیش نه به صاحبش



جسم را به سلامتش نه به لاغریش



سخنان را به عمق معنایش نه به گوینده اش