هر جور میتونی بمون من با تو سازش میکنم
هر بار میگفتم نرو اینبار خواهش میکنم
با زخم تنهاتر شدن محتاج تسکینم نکن
تنهاتر از من نیستی تنها تر از اینم نکن
با گریه های هرشبم دنبال مرحم نیستم
اینبار بشکن بغضمو فکر غرورم نیستم
کی گفته این خواهش منو تو چشم تو کم میکنه
این التماس آخرم خیلی بزرگم میکنه
باور نکن راضی بشم چون دوستت دارم بری
انقدر درارو وا نکن من که نمیزارم بری
یک عمر من پر پر زدم چون درد دوری کم نبود
اینا که میگم یک شب از چیزی که حس کردم نبود
با گریه های هرشبم دنبال مرحم نیستم
اینبار بشکن بغضمو فکر غرورم نیستم
کی گفته این خواهش منو تو چشم تو کم میکنه
این التماس آخرم خیلی بزرگم میکنه
یه مدته یه سوالی ذهنمو مشغول کرده وقتی میگیم "یکی بود" یکی نبود زیر گنبد کبود غیر خدا "هیچ کس نبود" اگه هیچ کس نبود پس اون یکی که بود کجا رفت اونوقت؟؟؟
بچه ها یه سوال الان همه ی دهه 70 و 80ی ها که میخان برن مدرسه عزا گرفتن کلا ناراحتن که باز میرن مدرسه ولی من خیلی هیجان دارم دلم میخاد برم زود مدرسه زودتر اصنشم این خیلی عجیبه آیا؟