ﻞ... ﻭ ﯾﺎ ﯾﮏ ﺧﺪﺍﯼ ﺧﻮﺏ...
»-ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻫﯿﭻ ﭼﯽ ﭘﺮﺳﺖ؟«!
ﻣﻦ ﺍﺯ... ﮐﻤﮏ...! ﻫﻤﯿﺸﻪ... ﮐﻤﮏ...! ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺮ...
ﮐﻤﮏ!!
]ﻣﺎﻣﺎﻥ ﯾﻮﺍﺵ ﺁﻣﺪ ﻭ ﭘﻬﻠﻮﯼ ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺖ[
»-ﺑﺎ ﺍﺣﺘﯿﺎﻁ ﺣﻤﻞ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﮑﺴﺘﻨﯿــ «...
ﯾﮑﻬﻮ ﺟﯿﺮﯾﻨﮓ! ﺑﻐﺾ ﮐﺴﯽ ﺩﺭ ﮔﻠﻮ ﺷﮑﺴﺖ!

ﮔﻠﺪﺳﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺫﺍﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﺭﺍﺯﯼ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻧﻮﺭﯼ ﺩﻭﯾﺪ ﺩﺭ ﺷﺐ ﺧﺎﻣﻮﺷﻢ ﺑﺎ ﻻﻣﭗ ﻫﺎﯼ ﻗﻬﻮﻩ
ﺍﯼ ِ »ﺍﻟﻠﻪ«
ﺟﻤﻌﯽ ﻣﯿﺎﻥ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺟﻤﻌﯽ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﺍﺳﻢ
ﺻﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﺑﺮﻫﺎﯼ ﺗﯿﺮﻩ ﺯﻧﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪﻫﺎﯼ ﺑﺎﮐﺮﻩ ﺑﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺩﯾﺪﻧﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺪ ﺑﻮﺩ، ﺩﯾﺪﯾﻢ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺪ
ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺮﺱ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺣﺘﯽ ﺧﻄﻮﻁ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﯼ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﯾﺎ ﻣﻮﺷﮑﯽ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ ﺑﻮﺩﯾﻢ، ﯾﺎ ﺧﻮﺍﺏ ِ ﻇﻬﺮ،
ﺩﺍﺧﻞ ﺻﻒ ﺑﻮﺩﯾﻢ!
ﯾﺎ ﻗﺎﺗﻼﻥ ﺩﺷﻨﻪ ﺑﻪ ﮐﻒ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﯾﺎ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﮕﺎﻩ
ﺩﯾﺮﻭﺯ، ﺁﯾﻪ ﻫﺎﯼ ﺷﺮﯾﻔﯽ ﺑﻮﺩ! ﻓﺮﺩﺍ ﻣﭽﺎﻟﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﮐﯿﻔﯽ ﺑﻮﺩ!
ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﻃﻨﺰ ﺳﺨﯿﻔﯽ ﺑﻮﺩ: ﺍﻣﺮﻭﺯﻫﺎﯼ ﺧﻮﺏ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻟﺨﻮﺍﻩ!!
ﺍﺯ ﮐﻔﺮﮔﻮﯾﯽ ِ ﻗﻠﻢ ِ »ﺣﺎﻓﻆ« ﺗﺎ ﺷﺮﺡ ِ ﻋﺸﻘﺒﺎﺯﯼ ِ
ﺑﺎ »ﺳﻌﺪﯼ«
ﺍﺯ ﻧﺎﻣﻪ ﯼ ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ ﺷﺐ ِ ﺑﻌﺪﯼ ﺗﺎ ﭼﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ
ﭘﺮﺕ ﺷﺪﻡ ﺩﺭ ﭼﺎﻩ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ِ ﺧﯿﺲ ِ ﻣﺴﺖ ﮐﻪ ﯾﺎﺩﺕ ﺭﻓﺖ... ﺩﺭ ﻣﻦ
ﮐﺴﯽ ﺷﮑﺴﺖ ﮐﻪ ﯾﺎﺩﺕ ﺭﻓﺖ...
ﺩﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﯼ ﺩﺳﺖ... ﮐﻪ ﯾﺎﺩﺕ ﺭﻓﺖ... ﯾﮏ ﺗﮑّﻪ
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﺎﺩﺕ... ﺁﺍﺍﺍﺍﻩ...
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﺤﺾ ﺑﻪ ﻏﻢ ﺧﻮﺭﺩﯾﻢ، ﺍﺯ ﺳﻄﺮﻫﺎﯼ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻗﻠﻢ ﺧﻮﺭﺩﯾﻢ
ﺑﺎ ﻣﺸﺖ ﻫﺎﯼ ﺑﺴﺘﻪ ﻗﺪﻡ ﺧﻮﺭﺩﯾﻢ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻋﺼﺮ،
ﭘﺸﺖ ِ ﺳﺮ ِ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻦ ﺭﻭﺑﺮﻭﯼ ﺳﺮ ﺩﺭ ِ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ، ﺗﻮ ﺭﻭﺑﺮﻭﯼ ﺳﺮ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺍﻭ ﺭﻭﺑﺮﻭﯼ ﺳﺮ ﺩﺭ ِ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ، ﻣﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭﯼ ﺳﺮ ﺩﺭ ِ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ...
---

ﻣﯽﺩﻭﻧﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻭﻥ
ﺗﻮ ﺷﺐ ﻣﯽﺑﺎﺭﻩ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ!
ﻫﻤﻮﻥ ﺁﻫﻨﮕﻮ ﮔﻮﺵ ﻣﯽﺩﯼ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺭﻭﻧﻮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﯼ!
ﯾﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺘﯽ ﻭ ﻋﻄﺮﺕ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻮﻧﺪﻩ ﺗﻮﯼ ﺷﺎﻟﻢ
ﺑﺎﺯﻡ ﺭﺩﺕ ﺭﻭ ﻣﯽﮔﯿﺮﻥ ﻫﻤﻪ ﺗﻮ ﻓﻨﺠﻮﻥِ ﻓﺎﻟﻢ
ﺗﻮ ﻭﻗﺘﯽ ﺷﻌﺮ ﻣﯽﺧﻮﻧﯽ ﻣﻨﻮ ﯾﺎﺩﺕ ﻣﯿﺎﺩ ﺍﺻﻠﻦ؟
ﺗﻮ ﯾﺎﺩﺕ ﻣﻮﻧﺪﻥ ﺍﻭﻥ ﺭﻭﺯﺍ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﻪ
ﺑﺮﻧﻤﯽﮔﺮﺩﻥ؟
ﻫﻤﻮﻥ ﺭﻭﺯﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﯿﻠﻢ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﻭ ﺷﻌﺮ ﭘﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﯾﻪ ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ، ﺩﻭ ﺗﺎ ﮔﯿﻼﺱ، ﺗﻮ ﻭ ﺩﯾﻮﻭﻧﻪﮔﯽِ ﻣﻦ...
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺎﻻ ﺑﺪﻭﻥ ‌ﺗﻮ ﯾﮑﯽ ﺩﻟﺘﻨﮕﻪ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﺷﻪ،
ﻫﻨﻮﺯﻡ ﻗﻬﻮﻩﺷﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻋﺸﻘﺖ ﺗﻠﺦ ﻣﯽﻧﻮﺷﻪ
ﻣﯽﺩﻭﻧﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻭﻥ
ﺗﻮ ﺷﺐ ﻣﯽﺑﺎﺭﻩ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ!
ﺑﺎﺯﻡ »ﻗﻤﯿﺸﯽ« ﮔﻮﺵ ﻣﯽﺩﯼ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺭﻭﻧﻮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﯼ