تكراري بود من ميدونستم

به ‌نام خداوند مرد آفرین
که بر حسن صنعش هزار آفرین
خدایی که از گِل مرا خلق کرد
چنین عاقل و بالغ و نازنین
خدایی که مردی چو من آفرید
و شد نام وی احسن ‌الخالقین
پس از آفرینش به من هدیه داد
مکانی درون بهشت برین
خدایی که از بس مرا خوب ساخت
ندارم نیازی به لاک،همچنین
رژ و ریمل و خط چشم و کرم
تو زیبایی ‌ام را طبیعی ببین
دماغ و فک و گونه‌ ام کار اوست
نه کار پزشک و پروتز،همین!
نداده مرا عشوه و مکر و ناز
نداده دَمِ مَشکِ من اشک و فین!
مرا ساده و بی‌ریا آفرید
جدا از حسادت وَ بی‌خشم و کین
زنی از همین سادگی سود برد
به من گفت از آن سیب قرمز بچین
من ساده چیدم از آن تک ‌درخت
و دادم به او سیب چون انگبین
چو وارد نبودم به دوز و کلک
من افتادم از آسمان بر زمین
و البته در این مرا پند بود
که ای مرد پاکیزه و مه‌جبین
تو حرف زنان را از آن گوش گیر
و بیرون بده حرفشان را از این
که زن از همان بدو پیدایش ‌ات
نشسته مداوم تو را در کمین

قحطیه دیگه