ینی میگی کی میتونه باشه

بر منکرش لعنت

دقیقا

از همان ابتدایش که می ایستیم به نماز

فرشتگان مقرب می روند پی کارشان

خودشان می دانند وقتی به نماز می ایستیم ، چیزی برای نوشتن ثواب پیدا نمی شود

خودشان میروند

از همان ابتدایش غلط است

از همان نیت اش

نماز صبح می خوانیم

نیت نماز ظهر می کنیم

آن هم 4 رکعت

نماز را شروع می کنیم

آنجایی که به احد ، قل هو الله یش میرسیم

همانجایی که خدا دیگر نیازی به حرف زدن ما ندارد و می خواهد عملمان را ببیند

رکوعمان را ببیند

همانجایی که بعد از چند ثانیه ایستادن ، گرد اش می کنیم ، میرویم پایین

همانجا ، تازه یادمان می آید ، این نماز صبح است

4 رکعت هم نیست ، 2 رکعت است

خیالمان راحت می شود که 2 رکعت است و زود تمام می شود و خداوند باری تعالی

بیش از 2 رکعت نمی خواهد وقت گرانبهای پر ارزش مارا بگیرد

خلاصه نماز از همان ابتدایش می خورد در کمرمان...

ولی الحق و الانصاف نماز چیز خوبیست

من وقتی فکرم بسته می شود ، نماز که می خوانم دچار انبصاط و انفجار مغزی می شوم

نه از بعد روحانی نماز

نه

از این جهت که سر نماز به خیلی چیز ها فکر می کنم

به لامپی که چند سال است جلورویمان ، روی دیوار روشن است و تا حالا نسوخته

به سازنده ی لامپ ، به فلسفهی لامپ ، به توپ هایی که توی این چند ساله به لامپ خورده

اما نشکسته

به شکستن پای فلان بازیکن فوتبال ، به مافیای فوتبال ، به اینکه چقدر دوست داشتم

در مدرسه ی فوتبال بزرگ شوم ، به اینکه شاید آنجا توپ جمع کن هم نمی شدم ، به اینکه توپ جمع کن ها چقدر در آمد دارند؟

و اینکه ... دیگر نمی توانم فکر کنم ، چون دیگر به سلام نماز رسیده ام و باید سلام دهم

به فرشتگان و رسل و نمازگزارانی که چون من از درگاه خداوند فرود آمدند

و گاهی فکر می کنم چقدر نماز برایم مضر است

چون کلی سوال بی جواب می ماند و ...

شاید به همین علت است که من نمازهایم را پنج گانه می خوانم

و گویند اعمال را در آن دنیا ، یا حق می سنجند

و یکی از مبانی حق هم انبیا و ائمه هستند

فکر کنید ، نماز بنده ای چون من را با امام اول مان مقایسه کنند

من می ترسم به حال فرشتگانی که آن روز شاهد این قیاس هستند

که قطعا دچار ترکیدگی مفرد یا مفرط یا مفرت ، (چه می دانیم از همان ترکیدگی ها

که صدایش مهیب است) ، می شوند

#نیلوفر...