شیخ مفید می گوید : چون امام حسین علیه السّلام و یارانش به شهادت رسیدند ، عمر بن سعد اسرای خاندان پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم و سرهای شهدا را برداشته ، به سوی کوفه رهسپار شد و در کوفه ، سر مبارک امام علیه السّلام که بر نی بود ، قرآن می خواند .

زید بن ارقم گفته است : من در غرفه ی خود نشسته بودم که سر مطهر امام علیه السّلام را از آن جا عبور دادند . چون روبروی غرفه ی من رسید ، شنیدم که تلاوت می کرد : « أم حَسِبتَ أنَّ أصحابَ الکَهفِ وَ الرّقیمِ کانُوا مِن آیاتِنا عجَباً » : آیا پنداشتی که واقعه ی اصحاب کهف و رقیم ، از آیات عجیب ماست ؟ ! ( سوره ی کهف ، آیه ی 9 )

مو بر بدنم راست شد و ندا کردم : ای فرزند رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم ! به خدا سوگند ! سر بریده ی تو ، شگفت تر است ! شگفت تر !

( الإرشاد ، ص 245 )

امام علی (ع) :


(( لـِلمُسرِفِ ثَلاثَ عَلاماتٍ یَأكُلُ ما لَیسَ لَهُ وَ یَلبِسُ ما لَیسَ لَهُ وَ یَشتَری ما لَیسَ لَهُ.))


(( اسرافكار سه نشانه دارد:


1-آنچه نباید بخورد، می خورد


2- آنچه در شأن او نیست، می پوشد.


3- آنچه را شایسته او نیست ، می خرد.))


الخصال ص 98