پاسبان حرم دل شده‌ام شب همه شب
تا در اين پرده جز انديشه او نگذارم
دیده ی بخت به افسانه ی او شد درخواب
کونسیمی زعنایت که کند بیدارم


دوش می‌گفت که حافظ همه روی است و ریا
بجز از خاک درش با که بود بازارم

چه غریب ماندی ای دل! نه غمی، نه غمگساری
نه به انتظارِ یاری، نه ز یار انتظاری

غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد
که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری

نه چنان شکست پشتم که دوباره سر برآرم
منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری
سحرم کشیده خنجر، که چرا شبت نکشته است
تو بکش که تا نیفتد دگرم به شب گذاری
هوشنگ ابتهاج

باباطاهر

مبااااارکه!!!

یک لحظه
یک زخمه
یک روزن
می‌شکفد خورشید در دل

آن لحظه
آن روزن
آن زخمه
می‌کشاند، می‌رباید، می‌رهاند تا ابد