بعد ربطش با مدیون چیه؟؟؟؟

منم بوق

ارغوان
شاخه ی هم خون جدا مانده ی من
آسمان تو چه رنگ ست امروز ؟
آفتابی ست هوا ٬
یا گرفته ست هنوز ؟

ارغوان پنجه ی خونین زمین
دامن صبح بگیر
وز سواران خرامنده ی خورشید بپرس
کی برین دره غم می گذرند ؟

اي نوش كرده نيش را بي خويش كن با خويش را

با خويش كن بي خويش را چيزي بده درويش را

..........................

تشريف ده عشاق را پرنور كن آفاق را

بر زهر زن ترياق را چيزي بده درويش را

..........................

با روي همچون ماه خود با لطف مسكين خواه خود

ما را تو كن همراه خود چيزي بده درويش را

..........................

چون جلوه مه مي كني وز عشق آگه مي كني

با ما چه همره مي كني چيزي بده درويش را

..........................

درويش را چه بود نشان جان و زبان درفشان

ني دلق صدپاره كشان چيزي بده درويش را

..........................

هم آدم و آن دم تويي هم عيسي و مريم تويي

هم راز و هم محرم تويي چيزي بده درويش را

..........................

تلخ از تو شيرين مي شود كفر از تو چون دين مي شود

خار از تو نسرين مي شود چيزي بده درويش را

..........................

جان من و جانان من كفر من و ايمان من

سلطان سلطانان من چيزي بده درويش را

..........................

اي تن پرست بوالحزن در تن مپيچ و جان مكن

منگر به تن بنگر به من چيزي بده درويش را

..........................

امروز اي شمع آن كنم بر نور تو جولان كنم

بر عشق جان افشان كنم چيزي بده درويش را

..........................

امروز گويم چون كنم يك باره دل را خون كنم

وين كار را يكسون كنم چيزي بده درويش را

..........................

تو عيب ما را كيستي تو مار يا ماهيستي

خود را بگو تو چيستي چيزي بده درويش را

..........................

جانرا در افكن در عدم زيرا نشايد اي صنم

تو محتشم او محتشم چيزي بده درويش را

این بوی روح پرور از آن خوی دلبرست
وین آب زندگانی از آن حوض کوثرست
ای باد بوستان مگرت نافه در میان
وی مرغ آشنا مگرت نامه در پرست
بوی بهشت می‌گذرد یا نسیم دوست
یا کاروان صبح که گیتی منورست
این قاصد از کدام زمینست مشک بوی
وین نامه در چه داشت که عنوان معطرست
بر راه باد عود در آتش نهاده‌اند
یا خود در آن زمین که تویی خاک عنبرست
بازآ و حلقه بر در رندان شوق زن
کاصحاب را دو دیده چو مسمار بر درست
بازآ که در فراق تو چشم امیدوار
چون گوش روزه دار بر الله اکبرست
دانی که چون همی‌گذرانیم روزگار
روزی که بی تو می‌گذرد روز محشرست
گفتیم عشق را به صبوری دوا کنیم
هر روز عشق بیشتر و صبر کمترست
صورت ز چشم غایب و اخلاق در نظر
دیدار در حجاب و معانی برابرست
در نامه نیز چند بگنجد حدیث عشق
کوته کنیم که قصه ما کار دفترست
همچون درخت بادیه سعدی به برق شوق
سوزان و میوه سخنش همچنان ترست
آری خوشست وقت حریفان به بوی عود
وز سوز غافلند که در جان مجمرست