ارغوان
شاخه ی هم خون جدا مانده ی من
آسمان تو چه رنگ ست امروز ؟
آفتابی ست هوا ٬
یا گرفته ست هنوز ؟

ارغوان پنجه ی خونین زمین
دامن صبح بگیر
وز سواران خرامنده ی خورشید بپرس
کی برین دره غم می گذرند ؟

چه غریب ماندی ای دل! نه غمی، نه غمگساری
نه به انتظارِ یاری، نه ز یار انتظاری

غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد
که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری

نه چنان شکست پشتم که دوباره سر برآرم
منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری
سحرم کشیده خنجر، که چرا شبت نکشته است
تو بکش که تا نیفتد دگرم به شب گذاری
هوشنگ ابتهاج

هوس سفر نداری زغبار این بیابان؟
همه آرزویم اما.... چه کنم که بسته پایم....
به کجا چنین شتابان؟
به هر آن کجا که باشد بجز این سرا سرایم

سفرت به خیر اما تو و دوستی خدا را
چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها به باران
برسان سلام ما را

ادامـــه بـــدهیم عشـــق بــازیمــان را

هیــچ کــسی نیســــت !!

جـــز مـــن و تــو ...

و خـــدایـــی ‌‌کـــه . .

عــاشق ایــن عشـــق بــازی های دزدکیســــت .

ایـــن بــار . . . .

شیطــان را گــول خــواهیـــم زد . .

آخــــره این کوچــه بهشــــت منـــ و توستــــ ...