در شادی ما / وهمی نرسد / کاین خنده گری / پرده‌ ست مرا

خاک ره می‌گشت مست و پیش او می‌کوفت پا
پای مست و
جاده مست و
مشک مست
فقط مولانا می تونه بگه
آن یکی صوفی مقیم صومعه پاکی شده / وین مقامر در خراباتی نهاده رخت‌ها

سکوت
برای همان یک لحظه

جمله موزونند عالم / نبودش میزان چرا
هر ترانه اولی دارد دلا و آخری / بس کن آخر این ترانه نیستش پایان چرا

هر دو ده یعنی دو کون از بوی تو رونق گرفت
بی مایی رو گفت
حالا بی شمایی
تلخه
تلخه
خیلی خوب می گه
شاخه‌های باغ شادی کان قوی تازه‌ست و تر / خشک بادا بی‌شما و تر مبادا بی‌شما
وای
وای
تا فراق شمس تبریزی همی خنجر کشد / دست‌های گل بجز خنجر مبادا بی‌شما

عشق نو
خیلی خوبه
داستان این خشم
سر رسیدن عشق جدید

آن جا دل ما گشاد بی‌ما
محشره این غزل
وای
بی ما شده‌ایم شاد گوییم / ای ما که همیشه باد بی‌ما