leila
يارب
يا رب منم جويان تو يا خود تويى جويان من
اى ننگ من تا من منم من ديگرم تو ديگرى
leila
گاهی دست " خـــودم " را می گیرم،می برم هوا خوری " یــاد " تو هم که همه جا با من است " تنــهایــی " هم که پا به پایم میدود... میبینی؟ وقتی که نیستی هم جمعمان جمع است
leila
زمینت بد.. زمانت بد... یا رب مردمانت بد .. خداوندا...... خدایا از چه خاموشی؟ چرا از یاد این مردم فراموشی؟ چرا بردی تو از یادت زمینت را.. زمانت را ..پریشان مردمانت را؟
leila
ما اینجاییم و خدا آنجا و بین ما آتش است.آتش نمی گذارد دستمان به خدا برسد. ما اینجاییم و خدا آنجا و بین ما دریاست.دریا نمی گذارد دستمان به خدا برسد. گاهی اما برای رسیدن به او نه طاعت به کار می آید نه عبادت.نه ذکر و نه دعا.نه التماس و نه استغفار. تنها بی باکی است که به کار می آید .بی باکی عبور از آب و بی باکی عبور از آتش . گذشتن از آتش اما نه به امید آنکه آتش گلستان شود و تو ابراهیم. ...گذشتن از دریا اما نه به امید آنکه دریا شکافته شود و تو موسی. آتش را به امید سوختن گذشتن و دریا را به امید غرق شدن. جاده ایمان خطرناک است.پر آب و پر آتش.مسافرانی بی پروا می خواهد.آنقدر بی پروا که پا بر سر هر چیز بگذارند و از سر همه چیز بگذرند.از سر دنیا و آخرت از سر بهشت و از سر جهنم.آنان که می ترسند از لغزیدن و می ترسند از افتادن به راه ایمان نمی مانند. ایمان را به گستاخی باید پیمود نه به ترس .زیرا خداوند آنسوی گستاخی است.نه این سوی تردید و ترس. عرفان نظر آهاری
این ارسال را بازنشر کرده است.
·
موبایل ·
ابزارک ·
کلید اشتراک ·
میانبر ·
راهنما ·
شرایط خدمات ·
حریم خصوصی ·
API ·
نقشه سایت ·
تبلیغات ·
تماس
ديدگاه
1 
مرسی قشنگ بود خیلی خیلی
