قـرص هـآیـم را

در بـسـتـری از سـتـاره هـا مـی خـوابـانـم

کـه جـا بـمـانـم

درگـیـره هـایـی کـه عـطـر تـنـتـــ را

از نـبـض ُ شـقـیقه های وُدکــا خـورده مـیـنـوشـنـد

تـو گـنـگ ِ تـِرَن هــا و قـهـوه هــای لـبــــ زده ی کــافـه . . .

و

مـــن ؛

زیـر فـشـار کـشـفـــ سـرنـگـــ ها

و رنـگـــ خــال خـورده ی دسـتـانـــم

.

.

.

بـیـخـیــال !

بـیـخـیــال مــرد ِ شـرقــی ِ مـــن !

صـدای بـیــش شـمــاره هـای انـتـظـــار

خـیــال در آمــدن نـدارد انـگـــار . . / .

[ شـبـنـمــ ـ سـمـیـعــ ی ]

بذار....

این هفتــ ه رفتــ ه بــ ود مدرســ ه... میگفت دبیرا میگفتن بهتــرین دانش آمــ وزمــ ونــ ه

ميان اين همه فرض های به درد نخور دنيا،
فرض کن
تو هنوز
دوستم داری ...
و يکي از همين پنجشنبه ها
دلت برايم تنگ میشود..
فرض کن
هيچ وقت نرفته ای،
و تمام اين ساعت ها
که نبوديی
شوخی کرده ای
فرض کن
دنيا هنوز به آدم هاي خيال پرداز وفادار است !!!
و تو
ميان چند ميليارد احتمال موجود
همين پنج شنبه
دلت برای من تنگ میشود...