دستانم را محکــم تر بگیـر من هنوز هم نـمی خواهم تــو را به دسـت خاطرات لعنتی بسپـارم ..!

صدای تو بیداری بیشه آواز سبز برگه
صدای تو پر وسوسه مثل شب خونیه تگرگه
صدای تو آهنگ شکستن
بغض یه دنیا حرفه
تصویری از آغاز صریح قندیل نور و برفه
هیچ کی مثل تو نبود هیچ کی مثل تو منو باور نکرد
هیچ کی با من مثل تو توی نقد شب من سفر نکرد
هیچ کی مثل تو نبود ساده مثل بوی پاک اطلسی
یا بلوغ یک صدا میون دغدغه دلواپسی
هیچ کی مثل تو نبود هیچ کی مثل تو نبود
تو غرورت مثل کوه مهربونیت مثل بارون مثل آب
مثل یک جزیره دور مثل یک دریا پر از وحشت خواب
هیچ کی مثل تو نرفت هیچ کی مثل تو نبود
شعرای تنهاییمو هیچ کی مثل تو نخوند
همه حرفام مال توست همه شعرام مال توست
دنیای من شعرمه همه دنیام مال تو
هیچ کی مثل تو نبود

جنتی عطایی

@*فرياد*

لايكـــــــــــــــــــــــــــــ

به شوق آنکه به سوی تو نامه ای بفرستم
شبی سیاه چو زلف تو تا سپیده نشستم
چو رفتم آنکه کنم نامه را به نام تو آغاز
نداد گریه مجالم فتاد خامه ز دستم

میان آینه اشک عکس روی تو دیدم
که خنده بر لب و چشمی به سوی من نگران داشت
نشان مهر در آن نقش دلفریب ندیدم
نگاه سوی من و دل به جانب دگران داشت

میان گریه نوشتم که ای ستاره بختم
بر آسمان وفا خیره ماندم و ندمیدی
در آرزوی محبت امید دل به تو بستم
چه آرزو؟ چه محبت؟ کدام دل؟ چه امیدی؟

چه شد که رشته این عشق دلفروز بریدی؟
چه شد که جام وفا را به دست قهر شکستی؟
چه روزها و چه شبها که ای پرنده عرشی
به انتظار نشستم به بام من ننشستی

مگر به یاد نداری میان باغ که با من
شکوفه بود و تو بودی و ماهتاب بهاری
لبان پر هوس ما به کار بوسه ربایی
صفای چشمه مهتاب گرم آینه داری

بسی شکوفه به زلف تو دانه دانه نشاندم
شراب عشق ز چشم تو قطره قطره چشیدم
به پای تا سر تو جای جای بوسه نهادم
ز چشم خامش تو حرف حرف راز شنیدم

شکوفه ها چو به زلفت نشست در شب مهتاب
نگاه گفت که: برگرد مه ستاره نشسته
دو نسترن به بناگوش خود نهادی و گفتم:
به لاله های بهاری دو گوشواره نشسته

صفای شانه آن سینه سپیدتر از یاس
ز لطف بود چو آیینه در برابر مهتاب
شراب نور چو بر سینه سپید تومی ریخت
چو برف بود که بارد شبی به چشمه سیماب

هنوز بانگ و در گوش من نشسته که گفتی
غریب عشقم و آغوش گرم توست پناهم
به جر لبان تو هرگز لبی به بوسه نگیرم
به غیر عشق تو عشق کسی به سینه نخواهم

هنوز خانه من بوی عطر زلف تو دارد
هنوز از همه سو بانگ نرم پای تو آید
نوای گرم پریچهرگان چو بشنوم از دور
میان آنهمه در گوش من صدای تو آید

سپیده سر زد و آن نامه را به یاد تو بستم
به سوگ گریزان خویش اشک فشاندم
نهادمش به لب و با لبان داغ و عطشناک
به یاد روی تو، بر روی نامه ، بوسه فشاندم

بگفتمش : برو ای نامه قاصد دل من باش
بگو به یار گریزان ، حکایتی که تو داری
تو زودتر ز من ای نامه! روی دوست ببینی
چرا حسد نبرم بر سعادتی که تو داری؟