پیراهن پشمی ت، هزار قصه ء زمستانی را ، به ساحل خواب آورده است . گیسوی کودکی ت ، بر بالش خاطره ها افشان، زندگی از پنجره نگاهم می کند! مادر بزرگ از دنیایی دیگر ، مراقب است که لحاف چهل تکه ء آبی رنگ ... از روی گردنم کنار نرود . مراقبم، از روی گردنت کنار نرود . خواب بادکنکی می بینی و حادثه های رنگارنگ ، صندوقچه را باز می کنی ... معصومیت اسرار لبخند می زنند. عطر رشدهای کاذب ، بیدارت می کند. و هنوز زندگی از پنجره منتظر است، برایش دست تکان دهم.

مرا با تو سخن است - ای صبح من ! اما - این همه آیا نیست جز پرواز سخن در هوا ؟ دربدر است نور . آن که را در آغوش گرفته ایم در آغوش آمده - گم می شود. برای آخرین بار - ایکاش در آوایی که اورا به خویش می خواند سپیده برآید و جلوه کند .

ممنونم نفسم

من كه تمام خانه ام بوي ترانه مي دهد...


دل كه نفس نفس نفس


با تو شكفته مي شود...


من كه از عشق و عاشقي


با تو به اوج رفته ام...


بي همگان به سر شود


بي تو به سر نمي شود...

آدم برفی نبودم


که به پایت یک شبه آب شوم



من مو به مو سفید شدم...

فراموش شده ام..


مثل سیب های باغ


تنها زمانی مرا به یاد خواهی آورد


که دستی غریب


برای چیدن من بلند شده باشد..

گریه نمیکنم..


فقط گاهی دلتنگ ِ آهنگ ِ موهایم می شوم !


وقتی تو


نوازشَش میکردی ..