با نه شنیدن از تو که من کم نمی شوم

مجنون نمای مردم عالم نمی شوم

این اولین خطای تو حوای سنگدل

پنداشتی بدون تو آدم نمی شوم

بعد از تو ای خزانزده دیگر برای هر

شب بوی تشنه لب شده شبنم نمی شوم

دلخور نشو عزیز از این خلق بیخیال

گفتم که بی تو پاپی خُلقم نمی شوم

آه ای نگاه های تماشا خداوکیل

علاف چشمهای شما هم نمی شوم

بگذار صادقانه بگویم بدون تو.....

هر کار می کنم....نه..نه....آدم نمی شوم

مجنون نه ! من باید خودم جای خودم باشم

باید خودم بی واژه لیلای خودم باشم

عمری مرا دور تو گردیدم دمی بگذار

گرداب نا آرام دریای خودم باشم

شیدایی شب های بی لیلا به من آموخت

باید به فکر روح تنهای خودم باشم

بیهوده بودم هرچه از دیروز تا امروز

باید از امشب فکر فردای خودم باشم

بگذار من هم رنگ بی دردی این مردم

در گیرودار دین و دنیای خودم باشم

اما نه...! من آتش به جانم، شعله ام، داغم

نگذار یک پروانه هم جای خودم باشم

حیف است تو خاتون خواب هر شبم باشی

اما خودم تعبیر روًیای خودم باشم

من مرغ عشقی خسته ام، کنج قفس تا کی

آیینه دار بی کسی های خودم باشم

باید تو در آیینه ام باشی تو می فهمی؟

حیف است من غرق تماشای خودم باشم

حیف است تو خورشید عالمتاب من باشی

من سایه ای افتاده در پای خودم باشم

باید ردیف شعر را لَختی بگردانم

تا آخرین حرف الفبای خودم باشی

هر جمعه را مشتاق تر خواب تو می بینم

تا هشت روز هفته لیلای خودم باشی

شهی بخوسبابا