آسودگی...کیمیای...جان...

به من نخند...
من، این روزها دیوانه شده ام....
نه ،اشتباه نکن ، اینبار دیوانگی ام از تو نیست...

"دیوانگی ام از معشوقه ی جدیدیست که مست از وجودش شده ام"

شبها و روزها با معشوقه ام "واژه ها را نقش میزنم"


گه گاهی بهانه میگیرد و دستم را میگیرد و مرا میکشاند به آن خیابان که عطر تو را میدهد!
و باری دیگر از سر لج بازی مرا میبرد به بیابان تا شاید بیابان خالی باشد از خاطرات تو...!

اما ساده دل نمیداند "تو" دنیای من بودی...همه جهانم بوی تو را میدهد...، خانه و ویرانه ندارد!
"راه" و "بیابان" برای عاقلان معنا دارد "من درک نمیکنم این واژه ها را"
هر چه بود با تو "بهترین بود"
بگذریم...

از "او" برایت میگفتم!

چه شب باشد چه روز...چه برف چه باران، "پابه پای من می آید"
"او"رفیق نمیه راه نیست!
شبها به اغوش میگرمش...
و گاهی دستم را لابه لای موهایش میکشم!
وجودش را همیشه کنارم لمس میکنم و حضورش همچنان باقیست!
قول داده هیچوقت ترکم نکند...
امیدوارم قولش شبیه تو نباشد...
تو هم قول داده بودی اما.....!
بگذریم...
میدانی...
معشوقه ی جدیدم آنچنان مرا افسون کرده که دیگر "تو را یاد نمیکنم"

آه...

اما این خاطرات لعنتی، تن و روحم را بد جور پوسانده!