هــوس کــرده ام

کـــه تـــو بـاشـــی

مـــن بـــاشـم

و هیچـکـس نبـاشـــد

آنگـــاه

داغتـــریـن آغــــوش هـــا را از تنـتــــ



و شیـریـــن تـریــن بــوســـه هـــا را از لبـــانتــــ

بیـــرون بکشـــم

بــه تـلـــافـی تمـــامـ ِ روزهــایـــی کـــه میخــــواهمتــــ

و نیسـتـــی ...

ایســــــتــــاده ام ...


بگـــذار ســـرنوشـــت راهـــش را بـــرود ... !




مـــن ،




همیــن جا ،




کنار قـــول هـایت ،




درســــت روبــروی دوســـت داشتـــنت و در عمــــق

نبـــودنت ،




محـــــکم ایــستاده ام

بر لبم شعله های بوسه ی تو
می شکوفد چو لاله, گرم نیاز
در خیالم ستاره ای پر نور
می درخشد میان هاله ی راز