یه وقتــاییَم اون #سُــکوت بعدِش یه شُــروعِ دوبــاره داره #رفیق . . .

هی تو! تویی که حتی اگه اسمت فراموش بشه (که نمی شه) ولی چِشمت مثلِ مته ی مداومِ دستگاهِ سوراخکاری، حتی انگشت هایِ پامو سوراخ سوراخ می کنه! چنان آبکِشی از من ساختی... چنان آبکِشی با سوراخ هایی چنان عمیق، که هیچ چیز هرگز در من باقی نخواهد ماند، مگر افسوس، مگر درد! حتی اشک هایم از سوراخ های دست و دلم هرز می روند! و البته هیچکس هرگز گمان نمی برد، که آبکِش ها، گریه هم مگر می کنند؟!