طا قتی که بهم داد ی دیگه داره یواش یواش تموم می شه بهت گفتم که من بی تو آروم آروم نفس می کشم تا نفسهام تموم نشه.

کا ش می تو نستم انتظار و از لغت نا مه ها حذف کنم یا که فرا موش کنم من منتظرم

اما نمی شه من با تو بو دنو نبو دنم همش یکیه با تو بودن عاشقم و نگران بی تو بودن

و بی تو بودن عاشق ترم و نگران با تو بودن

همچنان برلب خاموش وُ ...نگاه ...

روی این درد طویل ...

به دارازا مدت،...

همچنان بسته و بس خاموشیم ..

وه که ما هیچ نداریم که درپای دلش ...

چون وجودی که برای منوتو... زندان دید...

پای او ریخته و یاری قلبش باشیم ...

شب ما گر به سکوت...

شب او باهمه هستی او... زندانی ست ...

تا چه حد خاموشیم

تا چه حد غرق سکوت

وفقط بادل غمدیده ی سوزان گریان ..

تا کجا خاموشی ؟؟؟

وه که چه خاموشیم!

به چه سان خاموشیم؟

از : فرزانه شیدا

منو دل و شعر و قلم

ای تو در بطن تمام زندگی
مظهر عشق ودل وآزادگی
در سرود ناله های من, کلام
درجهان زندگی بودی , بنام
بی تو در دنیا ندارم محرمی
درتمامِ ملک عالم همدمی

باتو میگفتم زدل حرف وسخن
از بهاروطوطی واز یاسمن
باتو میگفتم چه سان غمگین شدم
یا که در شور دلی رنگین شدم
بی تو گوئی بی زبان ماند دلم
لال این ویران جهان , ماند دلم
کی شود بی تو بیابم یاوری
خود دل ودلداده وهم داوری
چون بگویم ازتو میدانی مرا
خود درون واژه میخوانی مرا
ای قلم آری زتو گفتم سخن
ازتو که همواره بودی یارمن

فرزانه شیدا 23 بهمن 1388

ـ...خدایا!

ببار " مادر " من ؛ با تـــو کُل شیءٍ حَی !

که « لازم است » تویی در جهانِ « لازم نیست »