تو که میدونی همه ی عمرمو اون جا گذاشتمو رفتم..

تو که میدونی بجز آغوش تو جایی نداشتمو رفتم..

اگه رفتم تو سراغمو نمیگیری هنوزم که هنوزم...

اگه بجز خودم کسی نیس که دلش برای من بسوزه..

بله

من عادتم شده چیزی ،نخوام ازت / فکره منو نکن ، خوبم گلم، فقط!

دلواپس تواءم، که ساده میشکنی / کوه غمی ولی ، حرفی نمیزنی

میترسم از پس ، فردات برنیای / من عادتم شده ، چیزی ازم نخوای

دردا و خستگی ، مال خودت شده / چیزی نمیگی و اصرار بیخوده

اصرار میکنم، انکار میکنی / حرفای قبلتو تکرار میکنی

اینکه تو میگی من ، تنها کسه تواءم / دنیاییه ولی ، دلواپسِ تواءم

دلواپسِ تواءم که ساده میشکنی / کوه غمی ولی ،حرفی نمیزنی

میترسم از پس ، دردات برنیای / من عادتم شده ،چیزی ازم نخوای

خدایا دستانم را هر چه بالا می آورم به آسمان نمی رسد

تو که می توا نی;

دستان ناتوانم را بگیر و راهی آسمانم کن...!

نعره های بی امونم ، گوشه آسمون رو کر کرد
مگه فریادم رو نشنید ، که داره دیر می شه ، برگرد

آی به گوشش برسونین ، کسی جز من نمی تونه
کوله بار غصه هاشو ، روی دوشش بکشونه

این همه پیغوم و پسغوم می فرستم که بدونه
داره دلواپسی دنیامو به آتیش می کشونه
این همه پیغوم و پسغوم می فرستم که بدونه
داره دلواپسی دنیامو به آتیش می کشونه

این همه راه رو نمی شه با غریبه ها سفر کرد
آی به گوشش برسونین ، که داره دیر می شه ، برگرد
آی به گوشش برسونین ، کسی جز من نمی تونه
کوله بار غصه هاشو ، روی دوشش بکشونه

این همه پیغوم و پسغوم می فرستم که بدونه
داره دلواپسی دنیامو به آتیش می کشونه
این همه پیغوم و پسغوم می فرستم که بدونه
داره دلواپسی دنیامو به آتیش می کشونه

این همه راه رو نمی شه با غریبه ها سفر کرد
آی به گوشش برسونین ، که داره دیر می شه ، برگرد
آی به گوشش برسونین

من که جاشو پر نکردم ، شاید اصلا نمی دونه
آی به گوشش برسونین ، یکی این جا نگرونه (نگرونه)
نمی تونم بی تفاوت رو گذشته پا بذارم
اون که پاره ی تنم بود ، چه جوری تنها بذارم

این همه پیغوم و پسغوم می فرستم که بدونه
داره دلواپسی دنیامو به آتیش می کشونه
این همه پیغوم و پسغوم می فرستم که بدونه
داره دلواپسی دنیامو به آتیش می کشونه

داره دیر می شه ، برگرد

وای از دست این تنهایی، وای از دست این دل بهانه گیر

وای از این لحظه های نفسگیر ،ای خدا بیا و دستهای سردم را بگیر

خسته ام ، باز هم دلم گرفته و دل شکسته ام در حسرت لحظه ای آرامشم ،

همچنان اشک از چشمانم میریزد و در انتظار طلوعی دوباره ام

همه چیز برایم مثل هم است ، طلوع برایم همرنگ غروب است ،

گونه هایم پر از اشک شده و عین خیالم نیست ، عادت کرده ام دیگر....

عادت کرده ام از همنیشینی با غمها ، کسی دلسوز من نیست

قلبم رنگ تنهایی به خودش گرفته ، دیگر کسی به سراغ من نمی آید،

تمام فضای قلبم را تنهایی پر کرده ، دیگر در قلبم جای کسی نیست

هر چه اشک میریزم خالی نمیشوم ،

هر چه خودم را به این در و آن در میزنم آرام نمیشوم ،

کسی نیست تا شادم کند ، کسی نیست تا مرا از این زندان غم رها کند

دلم گرفته ....

خیلی دلم گرفته....

رفتی......ممنون.
سکوت.سعی میکنم..منم برم.

به جای من کس دگر گل از لب تو چیده است؟
نشسته ای کنار که لبان غنچه بو کنی؟

سراغی ازم نگیر ....
نمیدونی چه حالیم......
احساس من فرق داره هنوز...دوس داشتن خالی نبود............
ولی میرم بدونی عشقت.....
تموم.
#سکوت باتوهم سکوت معنا میشه زین پس......