برگ ريزوناي پاييز کي چشم به رات نشسته از جلو پات جمع ميکنه برگاي زرد و خسته کي منتظر ميمونه حتي شباي يلدا تا خنده رو لبات بياد شب برسه به فردا کي از سرود بارون قصه برات ميسازه از عاشقي ميخونه وقتي که راه درازه کي از ستاره بارون چشماشو هم ميذاره نکنه ستاره اي بياد ياد تو رو نياره

فقط مرا به نصفی سیب مهمان کن بهار را بر تنم خالکوبی کن، مرا کافی است تنها به کوچه می روم از عابران ساعت وقوع خوشبختی را می پرسم عابران؛ اخمو، کج خیال و عبوس جواب مرا نمی دهند

اوست نشسته در نظر من به كجا نظر كنم اوست گرفته شهر دل من به كجا سفر برم

به سلامتيه همشونن كه باشن ميخوايم دنيا نباشه

بازم بزار به سجاد بگم...خو اس بده چه کاری میای سر کوچمون

سره راهمه خو!!!!!

زمستان تمام شد اما نگاه من به دنبال تو همیشه بارانیست!

زندگی ام دو پاره شده... روزی کنار تو باقی به یاد تو...

می روم با باد می روم از باد خنجر خورده ی پاییز می روم ... ... اما ...

حجم ِ خالی ِ تو را حجم ِ پُر ِ هیچکس پُر نمیکند ... حالا تو هی بگو : دوستان به جای ِ ما !‏

فقط دريا دلش آبي تر از من بود.. و من از دريا..دلم دريا.. فقط اين را ندانستم !!! چرا گشتم چنين تنها تر از تنها !!.. به هر آبي شدم آتش.. به هر آتش شدم آبي.. به هر آبي شدم ماهي.. به هر ماهي شدم دامي.. به هر نا محرمي ساقي.. به هر ساقي مي باقي.. و تو اين را ندانستي !! چرا گشتم چنين عاصي