چشم می بندم تا مبادا چشمانت را از یاد برده باشم


و طبق عادت كنار پنجره می روم


سوسوی چند چراغ مهربا




وسایه های كشدار شبگردانه خمیده


و خاكستری گسترده بر حاشیه ها


و صدای هیجان انگیز چند سگ


و بانگ آسمانی چند خروس


از شوق به هوا می پرم چون كودكی ام


و خوشحال كه هنوز


معمای سبز رودخانه از دور


برایم حل نشده است


آری!از شوق به هوا می پرم


و خوب می دانم


سال هاست كه مرده ام...

بــابــام میـگه ...

اینایی که دختـــر ندارن تو خونــه

عــمرشون هــدر رفته ...

صبح هــا دیدن دخـترت با مـوهــای شلخـته ،

زیـر چشـاش سیـاه شـده و صـدای گرفتــه

اول صبحـش کـه داد میـزنه :

بـابـا نیـــا تو!

فرار میکـنه لباسشـو عـوض کـنه ...

کل دنیای یـــه مـــرده ...

برایم همیشه آغاز باش ،

همیشه..............

هــوس کــرده ام

کـــه تـــو بـاشـــی

مـــن بـــاشـم

و هیچـکـس نبـاشـــد

آنگـــاه

داغتـــریـن آغــــوش هـــا را از تنـتــــ



و شیـریـــن تـریــن بــوســـه هـــا را از لبـــانتــــ

بیـــرون بکشـــم

بــه تـلـــافـی تمـــامـ ِ روزهــایـــی کـــه میخــــواهمتــــ

و نیسـتـــی ...

ایســــــتــــاده ام ...


بگـــذار ســـرنوشـــت راهـــش را بـــرود ... !




مـــن ،




همیــن جا ،




کنار قـــول هـایت ،




درســــت روبــروی دوســـت داشتـــنت و در عمــــق

نبـــودنت ،




محـــــکم ایــستاده ام

بر لبم شعله های بوسه ی تو
می شکوفد چو لاله, گرم نیاز
در خیالم ستاره ای پر نور
می درخشد میان هاله ی راز