چقدر دلم هوايت را مي كند

حالا كه دگر هوايم را نداري...!

باز پاییز است، اندکی از مهر پیداست حتی در این دوران بی مهری باز هم پاییز زیباست مهرت قشنگ ٬ پاییزت مبارک . . .

سـکـوتــم از رضـایت نیســت دلــم اهــل شــکایت نیســت



هزار شاکی خودش داره خودش گیره گرفتاره



همون بهتر که ساکت باشه این دل جدا از این ضوابط باشه این دل



از این بدتر نشه رسوایی ما که تنها تر نشه تنهایی ما



که کار ما گذشته از شکایت هنوز هم پایبندیم در رفاقت



می ریزه توخودش دل غصه هاشو آخه هیچ کس نمی خواد قصه هاشو

کسی جرمی نکرده گر به ما این روزها عشقی نمی ورزه

بهایی داشت این دل پیش ترها که در این روزا نمی ارزه

گفتند ستاره را نمي توان چيد ... و آنان که باور کردند... براي چيدن ستاره ... حتي دستي دراز نکردند... اما باور کن ... که من به سوي زيباترين و دورترين ستاره... دست دراز کردم... و هر چند دستانم تهي ماند ... اما چشمانم لبريز ستاره شد

برگ ريزوناي پاييز کي چشم به رات نشسته از جلو پات جمع ميکنه برگاي زرد و خسته کي منتظر ميمونه حتي شباي يلدا تا خنده رو لبات بياد شب برسه به فردا کي از سرود بارون قصه برات ميسازه از عاشقي ميخونه وقتي که راه درازه کي از ستاره بارون چشماشو هم ميذاره نکنه ستاره اي بياد ياد تو رو نياره

فقط مرا به نصفی سیب مهمان کن بهار را بر تنم خالکوبی کن، مرا کافی است تنها به کوچه می روم از عابران ساعت وقوع خوشبختی را می پرسم عابران؛ اخمو، کج خیال و عبوس جواب مرا نمی دهند