شت قاب بي نفس, مثل اون پرنده كه دلش گرفته تو قفس
مثل يك حقيقته رفته به باد
منو با خود ميبره مثل يه رويا توي خواب
شهر من, من به تومي انديشم نه به تنهايي خويش
از پسه شيشه تورا مي بينم
كه گرفتي مرا در بر خويش
من وضو با نفس خيال تو مي گيرم
وتورا مي خوانم
وبه شوق فردا كه تو را خواهم ديد
چشم به راه خواهم بود
تن من پاره از ان تن توست
وقشنگ ترين شباي پرستاره شب توست...

مرا با خیالت تنها نگذار
اصلا به تو نرفته است
مهربان نیست
آزارم میدهد
دلم خودت را میخواهد!

خیالت راحت باشد آرام چشمهایت را ببند یکنفر برای همه نگرانی هایت بیدار است یک نفر که از همه زیبایی های دنیا تنها تو را باور دارد