«كسي راز مرا داند
كه از اين رو به آن رويم بگرداند»

و ما با لذتي بيگانه اين راز غبار آلود را
مثل دعايي زير لب تكرار مي‌كرديم

و شب شط جليلي بود پر مهتاب

تو آینه را می زنی می‌شکنی
من دلگیر می‌شوم..
تو در همین خرده آینه ها
تکرار می‌شوی
من می‌خندم..


می‌گویم :
تو همیشه
ناشیانه
ماهرانه ترین کارها را
انجام می‌دهی..!
می‌خندی..

من عاشق خندیدنت می‌شوم
من اشتباه نمی‌کنم،
که آینه را
دست تو می‌سپارم
یا دل به تو می‌بندم..

مهدیه لطیفی

این دیگه تیکه نداشت که.................@lenajoon