من تجربه کردم .باهات موافقم.

اره . خیلی زیاد پیش اومده .

مهم دلم بود که نیست ...

همیشه می خواستم که شمع باشم ، بسوزم ، نور بدهم و نمونه ای از مبارزه و کلمه حق و مقاومت در مقابل ظلم باشم . می خواستم همیشه مظهر فداکاری و شجاعت باشم و پرچم شهادت را در راه خدا به دوش بکشم. می خواستم در دریای فقرغوطه بخورم و دست نیاز به سوی کسی دراز نکنم. می خواستم فریاد شوق و زمین وآسمان را با فداکاری و آسمان پایداری خود بلرزانم. می خواستم میزان حق و باطل باشم و دروغگویان ومصلحت طلبان و غرض ورزان را رسوا کنم. می خواستم آنچنان نمونه ای در برابر مردم به وجود آورم که هیچ حجتی برای چپ و راست نماند، طریق مستقیم روشن و صریح و معلوم باشد، و هر کسی در معرکه سرنوشت مورد امتحان سخت قرار بگیرد و راه فرار برای کسی نماند

من میفهم این حکایت٬داستان زندگی منه...(این آخرین نظری بود که قبل از رفتن دادم)

اونوقت منم میشم همسر شهید

ای روی تو شمع تاج داران
زلف تو طلسم بی‌قراران

اعجوبهٔ زلف خرده کارت
اغلوطهٔ ده بزرگواران

از عکس جمال جان فزایت
خورشید و قمر ز شرمساران

در پیش رخت پیاده گشته
از بهر سجود شهسواران

چون تو به کمال رخ نمایی
ناقص گردند اختیاران

یک ذره غم تو خوشتر آید
از نقد حضور غمگساران

بیکاره بمانده‌اند جمله
در شیوهٔ تو شگرف کاران

در راه تو نام و ننگ بازند
از ننگ وجود نامداران

از نرگس توست نیست از می
مخموری چشم پر خماران

گر جان به طلسم زلف بردی
بر جان نکنند تیرباران

تو دشمن جان دوستانی
با تو چه کنند دوستداران

اندک سوی من نگر اگرچه
بسیار شدند خواستاران

تا چند ز گوهر وصالت
نومید شوند امیدواران

در ده می صاف وصل یکبار
تا باز رهند دردخواران

عطار ز یک گل وصالت
بلبل گردد به نوبهاران

«كسي راز مرا داند
كه از اين رو به آن رويم بگرداند»

و ما با لذتي بيگانه اين راز غبار آلود را
مثل دعايي زير لب تكرار مي‌كرديم

و شب شط جليلي بود پر مهتاب

تو آینه را می زنی می‌شکنی
من دلگیر می‌شوم..
تو در همین خرده آینه ها
تکرار می‌شوی
من می‌خندم..


می‌گویم :
تو همیشه
ناشیانه
ماهرانه ترین کارها را
انجام می‌دهی..!
می‌خندی..

من عاشق خندیدنت می‌شوم
من اشتباه نمی‌کنم،
که آینه را
دست تو می‌سپارم
یا دل به تو می‌بندم..

مهدیه لطیفی