گاهي چقدر حرف دلم را نمي‌زنم/ سر مي‌کشم به ذهن کسي که فقط منم/ زل مي‌زنم به رهگذراني که رفته‌اند/ به خواب کوچه‌اي که پ‍ُر است از نبودنم/ رو به خودم نشسته‌ام/ و کفشهاي من هي جفت مي‌شوند به سمت نرفتنم/ باراني‌ام به خانه مي‌آيد بدون من/ هر روز تا بفهمم يخ مي‌‍‌زند تنم/ تا ذره ذره کوه شوم در مسير باد/ اين چندمين شب است که من ... /رو به خودم به سمت مني که فقط منم/ گاهي درست مثل خودم راه مي‌روم/ گاهي درست مثل خودم حرف مي‌زنم