@-}--

که دیگــَـر،
بازگشت! هیچ معنایی نخواهد داشت
باز خواهی گــَشت!!!


روزی که!!! دیگر،
بهانه‌ای برای زیستَن وجود نخواهَد داشت ...

باز خواهی گـــَشت!
و تمام لحظه‌های سپُرده بر باد
تو را!!! در پیش رویم! بر خاک می‌اَفکــَـنند ...
یک روز...

یک روز دیــــــــــــر!!!

دیدم
تو زل ِ تابستون چقد زمستونه
هوا گرفته نبود!
دلم گرفت!!!
اون شب ...
به مادرم گفتم هنوز بارونه
هنوز بارونه

قطار رد شد و رفت مسافرا موندن
مسافرا که برن!
قطار می مونه!!!

معلم پای تخته داد می زد
صورتش از خشم گلگون بود
و دستانش به زیر پوششی از گردپنهان بود
ولی ‌آخر کلاسی ها
لواشک بین خود تقسیم می کردند
وان یکی در گوشه ای دیگر جوانان را ورق می زد
برای آنکه! بی خود!!!، هیا هو می کرد
و با آن شور بی پایان ...
تساوی های جبری رانشان می داد
خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک
غمگین بود
تساوی را چنین نوشت:
یک با یک برابر هست


از میان جمع شاگردان یکی برخاست!
همیشه یک نفر باید به پا خیزد ...
به آرامی سخن سر داد :
تساوی اشتباهی فاحش و محض است
معلم مات بر جا ماند!
و او پرسید:
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
یک! با یک!!! برابر بود ؟؟؟؟؟؟؟؟


سکوت مدهوشی بود و سوالی سخت
معلم خشمگین فریاد زد
آری برابر بود ...


او با پوزخندی گفت:
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که زور و زر به دامن داشت بالا بود
وانکه قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت! پایین بود ...


اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که صورت نقره گون چون قرص مه می داشت! بالا بود ...
وان سیه چرده!!! که می نالید، پایین بود ...


اگریک فرد انسان واحد یک بود
این تساوی زیر و رو می شد!!! ...


حال می پرسم!
یک اگر با یک برابر بود؟؟؟؟؟؟؟!
نان و مال مفت خواران از کجا؟؟؟ آماده می گردید ...
یا چه کس؟؟؟؟ دیوار چین ها را بنا می کرد ...


یک اگر با یک برابر بود؟؟؟؟؟؟؟!
پس، که؟؟؟؟ پشتش زیر بار فقر خم می شد ...
یا که؟؟؟؟ زیر ضربت شلاق له می گشت ...


یک اگر با یک برابر بود؟؟؟؟؟؟؟!
پس چه کس؟؟؟؟ آزادگان را در قفس می کرد ...


معلم ناله آسا گفت:
بچه ها در جزوه های خویش بنویسید:

یک! با یک!!! برابر نیست ...

گفتنش دشوار است ..
که کجا؟؟؟
کی؟؟؟
به چه اندیشه؟؟؟
ولی!

من به دیوار سرای دل و ذهن
نقشی از حرف بزرگی دارم:

"گر مرد رهی!
غم مخور از دوری و دیری
دانی! که رسیدن!!!
"هنر گام زمان است "

شاید عشق!!!
در همین فاصله ها، یک جایی کنار همین اشک های گاه و بی گاهت ...
جایی کنار همین ترانه هایی که ناگفته ماندند ...
یا در مسیر گفتن از زبان افتادند!
باشد

و
شاید در همین سکوت گلوگیر و بیقراری های دم غروب ...
انتظارهای بی پاسخ به نامه های مُهر شده با اشک ...
که هرگز به دستش نرساندی ...

یا شاید ...

البته استثناهایی هم وجود داره.

ممنون که بیادم بودی با چنین خطاب زیبایی.