پسرم
این کوشولوی لپ تپلی کیه

دختر آجيمه
قبلنا عكسشو گذاشتم و بچه ها ديدن
نازنين تو عكس نيس كه

دل من ديرزمانی است كه می‌پندارد :

« دوستی » نيز گلی است ؛

مثل نيلوفر و ناز ، ساقه‌ي تُرد ظريفی دارد .

بی‌گمان سنگدل است آنكه روا می‌دارد

جان اين ساقه‌ي نازك را - دانسته- بيازارد !

در زمينی كه ضمير من و توست ،

از نخستين ديدار ، هر سخن ، هر رفتار ،

دانه‌هايی است كه می‌افشانيم .

برگ و باری است كه می‌رويانيم

آب و خورشيد و نسيمش « مهر » است .

گر بدان‌گونه كه بايست به بار آيد ،

زندگی را به دل‌انگيزترين چهره بيارايد .

آن‌چنان با تو در آميزد اين روح لطيف

كه تمنای وجودت همه او باشد و بس

بی‌نيازت سازد ، از همه چيز و همه كس.

زندگی، گرمی‌ِ دل‌های به هم پيوسته ست

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست

در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز

عطر جان‌پرور عشق

گر به صحرای نهادت نوزيده است هنوز

دانه ها را بايد از نو كاشت .

آب و خورشيد و نسيمش را از مايه‌ي جان

خرج می‌بايد كرد . رنج می‌بايد برد .

دوست می‌بايد داشت !

با نگاهی كه در آن شوق برآرد فرياد

با سلامی كه در آن نور ببارد لبخند

دست يكديگر را ، بفشاريم به مهر

جام دل‌هامان را ، مالامال از ياری ، غم‌خواری

بسپاريم به هم

بسراييم به آواز بلند :

- شادی روی تو ! ای ديده به ديدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه ، عطر افشان ، گلباران باد .
«فريدون مشيري»

فك نكنم تا حالا هيچكس مث من دختري رو سر قرار انقد اذيت كرده باشه
منو ميبيني
اونجا روبروي نمايشگاه كتاب رو نيمكت نشستم
بعد خوب شد نرفتي جلو با اون يارو دهن به دهن نشدي
بعد يهويي از پشت سرت ظاهر شدم
قايم باشك
ولي خب آخرش خنديدي كه
...
خوشبختيت آرزومه