بـ ه سلامتــــﮯ اونــــﮯ كه تنهــــــاست ...

جـــاے صــــداے عشقش صــــداے كیبــــوردش میـــاב ...

سلامتــے خــود بامــرامتــ كه گیـــر بی مــــراما افــــتادی

بزن بـ ه سلامتے گــل لبخنـــدتــ كه به هرچـے آرزو داری برسی ...

✔ از ایـن بـ ه بعـد بیشتــر بـ ه پروفآیلتــ سر مـی زنمـ

✔ همـ ه چی عالــی بود

✔ بـ ه منمـ یـ ه سـر بزن خوشحـآل می شمـ : )

منم سينما دوس ميدارم

وَآتَاكُمْ مِنْ كُلِّ مَا سَأَلْتُمُوهُ وَإِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لا تُحْصُوهَا إِنَّ الإنْسَانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ (٣٤)

34. And He giveth you of all that ye ask for. but if ye count the favours of Allah, never will ye be able to number them. Verily, man is given up to injustice and ingratitude.

34* و از انواع نعمتهايي كه از او درخواست كرديد به شما عطافرمود كه اگر نعمت هاي بي انتهاي خدا رابخواهيد به شماره آوريد هرگز حساب آن نتوانيد كرد (با اينهمه لطف و رحمت خدا باز) انسان سخت كفر كيش و ستمگر است .

34. il vous a accordé de Tout ce que vous Lui avez demandé. et Si vous comptiez les bienfaits d'Allah, vous ne sauriez les dénombrer. l'homme est vraiment Très injuste, Très ingrat.


آیه 34 سوره مبارکه ابراهیم

پشتش سنگین بود و جاده های دنیا طولانی. میدانست که همیشه

جز اندکی از بسیار را نخواهد رفت. آهسته آهسته می خزید، دشوار و کُند؛

و دورها همیشه دور بود. سنگ پشت تقدیرش را دوست نمیداشت

و آن را چون اجباری بر دوش میکشید.

پرنده ای در آسمان پر زد، سبک؛

و سنگپشت رو به خدا کرد و گفت: این عدل نیست، این عدل نیست.

کاش پُشتم را این همه سنگین نمیکردی. من هیچگاه نمیرسم...هیچگاه.

و در لاک سنگی خود خزید، به نیت ناامیدی.

خدا سنگپشت را از روی زمین بلند کرد.

زمین را نشانش داد...کُره ای کوچک بود.

و گفت: نگاه کن، ابتدا و انتها ندارد.

هیچ کس نمیرسد.چون رسیدنی در کار نیست.

فقط رفتن است. حتی اگر اندکی. و هر بار که میروی، رسیده ای.

و باور کن آنچه بر دوش توست،تنها لاکی سنگی نیست،

تو پاره ای از هستی را بر دوش میکشی؛ ...پاره ای از مرا.

خدا سنگپشت را بر زمین گذاشت.

دیگر نه بارش چندان سنگین بود....و نه راهها چندان دور.

سنگپشت به راه افتاد و گفت: رفتن، حتی اگر اندکی؛

و پاره ای از «او» را با عشق بر دوش کشید.

نویسنده:عرفان نظر آهاری

هزار و یک‌ اسم‌ داری‌ و من‌ از آن‌ همه‌ اسم‌ "لطیف" را دوست‌تر دارم‌

که‌ یاد ابر و ابریشم‌ و عشق‌ می‌افتم. خوب‌ یادم‌ هست‌ از بهشت‌ که‌ آمدم،

تنم‌ از نور بود و پَر و بالم‌ از نسیم. بس‌ که‌ لطیف‌ بودم، توی‌ مشت‌ دنیا جا نمی‌شدم.

اما ...

زمین‌ تیره‌ بود. کدر بود، سفت‌ بود و سخت.

دامنم‌ به‌ سختی‌اش‌ گرفت‌ و دستم‌ به‌ تیرگی‌اش‌ آغشته‌ شد.

و من‌ هر روز قطره‌قطره‌ تیره‌تر شدم‌ و ذره‌ذره‌ سخت‌تر.

من‌ سنگ‌ شدم‌ و سد‌ و دیوار دیگر نور از من‌ نمی‌گذرد،

دیگر آب‌ از من‌ عبور نمی‌کند، روح‌ در من‌ روان‌ نیست‌ و جان‌ جریان‌ ندارد.

حالا تنها یادگاری‌ام‌ از بهشت‌ و از لطافتش،

چند قطره‌ اشک‌ است‌ که‌ گوشه‌ دلم‌ پنهانش‌ کرده‌ام،

گریه‌ نمی‌کنم‌ تا تمام‌ نشود، می‌ترسم‌ بعد از آن‌ از چشم‌هایم‌ سنگ‌ریزه‌ ببارد.

یا لطیف! این‌ رسم‌ دنیاست‌ که‌ اشک‌ سنگ‌ریزه‌ شود و روح‌ سنگ‌ و صخره؟

این‌ رسم‌ دنیاست‌ که‌ شیشه‌ها بشکند و دل‌های‌ نازک‌ شرحه‌شرحه‌ شود؟

وقتی‌ تیره‌ایم، وقتی‌ سراپا کدریم، به‌ چشم‌ می‌آییم‌ و دیده‌ می‌شویم،

اما لطافت‌ که‌ از حد بگذرد، ناپدید می‌شود.

یا لطیف! کاشکی‌ دوباره‌ مشتی، تنها مشتی‌ از لطافتت‌ را به‌ من‌ می‌بخشیدی‌

یا می‌چکیدم‌ و می‌وزیدم‌ و ناپدید می‌شدم،

مثل‌ هوا که‌ ناپدید است، مثل‌ خودت‌ که‌ ناپیدایی... یا لطیف!

مشتی، تنها مشتی‌ از لطافتت‌ را به‌ من‌ ببخش.


"عرفان نظر آهاری"

دختران شیعه‌ای که به صورت عریان در «خالدیه» گردانده شدند


خبرگزاری فارس: دختران شیعه‌ای که به صورت عریان در «خالدیه» گردانده شدند
به گزارش سرویس فضای مجازی خبرگزاری فارس، سایت مشرق نوشت: در گزارش قسمت اول به نقش آل سعود در آغار بحران سوریه پرداختیم اما در این گزارش سعی شده به خیانت‌هایی که اطرافیان اسد به وی کرده‌اند و همچنین نقش اخوان المسلمین و پناهندگان سوری در این بحران بررسی شود.

در شهر درعا که آتش تحولات سوریه از آنجا شروع شد، شخصی به نام عاطف نجیب که مسئولیت امنیتی شهر درعا را در اختیار داشت از نزدیکان بشار اسد بود. وی در زمان مسئولیت خود با مردم به صورت استبدادی رفتار می‌کرد و این اقدامات را دستورات بشار اسد نام گذاری کرده بود.

تحولات زمانی شروع شد که چند کودک به دلیل فضای منفی موجود در رسانه‌ها، شعار سقوط دولت سر دادند؛ عاطف نجیب پس از دستگیری این کودکان، ناخن‌های دست و پای آنان را کشید و این کودکان را زندانی کرد.

مادران این کودکان نزد وی آمدند و خواستار آزادی کودکان خود شدند، ولی نجیب حجاب از سر این مادران کشید و به آنان بی احترامی کرد. پس از این اقدام عاطف نجیب، ریش سفید شهر درعا نزد وی آمد؛ [!]ه خود را از سر برداشت و جلوی وی گذاشت و خواستار آزادی کودکان شد؛ ولی نجیب [!]ه وی را لگد کرد. (شهر درعا، منطقه قبایلی است و برای ریش سفیدان احترام زیادی قائل هستند و کوچکترین بی احترامی به این افراد می‌تواند تبعات زیادی در برداشته باشد و این موضوع به منزله جنگ است)

زمانی که بشار اسد از عاطف نجیب درباره اوضاع شهر درعا سوال کرد؛ وی می‌گفت: هیچ اتفاقی رخ نداده است؛ تا زمانی که مردم تظاهرات بزرگی برگزار کرده و به مرکز نیروهای امنیتی حمله بردند و نظامیان را کشتند. روحانی وهابی موجود در مسجد عمری شهر درعا، که سال 2000 از عربستان وارد سوریه شده بود؛ طرح حمله به پایگاه نیروهای امنیتی را اجرا کرد و به این ترتیب جرقه بحران زده شد.