من از این نصف شدن بیزارم

این صدایت

گریه هایت

من از این اشکی که چشمش را نمی بینم

من از این خنده ز پشت در

وای از این حبس شدن بیزارم

تأسف میخورم. . بیش از اندازه. . .

هرچی سرمون بیاد حقمونــه. . .به خدا حقمونـه!!!!!

#red-lip

گاهی اوقاتم می زنم زیر ِ آواز : )

تـو باور نکن. . . . . . .

صدام را اعدام نکنيد!
او را به «حلبچه» ببريد
و بگذاريد نفس‌های عميق بکشد.
نفس‌هايي عميق،
عميق،
نفس‌هايی به عمقِ گورهای دسته‌جمعی کردستان...

صدام را اعدام نکنيد!
او را به «شلمچه» بفرستيد
و بگوييد آن‌قدر گريه کند
تا نخل‌های سوخته‌ی خوزستان
دوباره سبز شوند...

صدام را اعدام نکنيد!
او را به مادرانی بسپاريد
که هنوز
با هر صدای زنگی گمان میکنند
فرزندانِ مفقودشان
به خانه برگشته‌اند...

یغما گلرویی

درگیـر ِ تــو اَم. . .

چشمامو وا کردم ُ رفته بـودی. . . .

من امیـد دارم. . . {شایـد واهـی}

بچه های تهران توی دود و ترافیک و شلوغی بزرگ شدن!

لا به لای ساختمونای بلند بی روح کودکی کردن...

ولی خاطرات برگای پاییزی ِ خیابون ولیعصر،سرو و چنارهای تجریش،جمع شدن توی تئاتر شهر،
کنسرتهای برج میلاد و صبح تا شب چرخیدن توی مرکز خریدا و بوتیک ها و گالریــا،
شمشک رفتنا واسه برف بازی،

کافه های لاله زار... همه و همه اش با ارزش ترین خاطرات زندگی ِ مان و یاد آور ِ روزهای خوب بین دود و آسمون ِ خاکستری...