از آدمای #خــآص . . .

چه دلها شکسته شده این وسط : )

#يک-عاشقانه-آرام
#نادر-ابراهيمى

این جمله را ایوان زایتسف ستاره تیم ایتالیا بعد از 1900 کامنت فحاشی عده ایی از ایرانی ها بعد از برد مقابل ایتالیا در بازی والیبال بر روی پیج شخصیش نوشته است . امیدوارم این جمله درس بزرگی به همه ایرانی ها و بخصوص ایرانی های [!] بوک بدهد که بازخورد عمل نابخردانه و زشت آنها می تواند چنین تفکری را ایجاد کند .ایوان زایتسف، ستاره میزبان – با وجود مصدومیت – به زمین آمد و در دو ست متوالی 19 امتیاز برای تیمش گرفت و نزدیک بود که با درخشش خود، تیمش را از یک شکست تاریخی نجات دهد. زایتسف در نهایت تیمش برابر ایران باخت اما خاطره‌ای که پس از آن بازی از ایرانیان در ذهن او باقی ماند، تلخ‌تر از شکست ناباورانه تیمش بود. دقایقی پس از پیروزی ، صفحه شخصی زایتسف در یکی از شبکه‌های اجتماعی آماج حملات کاربران ایرانی قرار گرفت و در عرض چند ساعت، 1900 نظر، که بیشترشان حاوی دشنام و ناسزاهای رکیک بود، در آن صفحه جای گرفت. مایه تاسف این است که زایتسف در همان صفحه – پس از اطلاع از محتوای نظرات ایرانیان – تنها به نوشتن جمله بالا اکتفا کرد .
عجیب هم نبود این رفتار کامنت گذاران ایرانی وقتی که عده ای از روشنفکرنمایان به راحتی حتی در صفحه های خودشان هم به این بازیکن توهین می کردند.جای تآسف آبرویی دارد که به این راحتی آن را حراج می کنیم

همین که بی اختـیـار لبت می‎رود برای لبخند های نازک یعنـی دوستم داری..

از همان دورهـا . . .

برای ِ بابای دوستت نرگس؟ : (

میخواهم بگویم این که از همه‎ی رازهای ریز و درشت ِ آدم‎ها باخبر باشی و گاهی بدت نیاید که ازشان استفاده کنی؛
خیلی وسوسه‎انگیز است.