پس شما هم در صورتي دستون به آلبالو ميرسه كه منو بكشيد

و اينو مديون خونوادم ، حجت ، نازى ، سمانه و پرى سا هستم. و على الخصوص واسه چند مورد اخير مديون #نازى:*

ماندران ها -- سيمون دوبووار

مثل هر بار برای تو نوشتم:

دل من خون شد ازین غم، تو کجایی؟
و ای کاش که این جمعه بیایی!
دل من تاب ندارد، همه گویند به انگشت اشاره،

مگر این عاشق دلسوخته ارباب ندارد؟
تو کجایی؟ تو کجایی...

و تو انگار به قلبم بنویسی:
که چرا هیچ نگویند
مگر این منجی دلسوز ، طرفدار ندارد ، که غریب است ؟

و عجیب است
که پس از قرن و هزاره
هنوزم که هنوز است
دو چشمش به راه است
و مگر سیصد و اندی نفر از شیفتگانش ، زیاد است
که گویند
به اندازه یک « بدر » علمدار ندارد!
و گویند چرا این همه مشتاق ، ولی او سپهش یار ندارد!

گاهی یادش می‌رود مواظب خودش باشد . .

خط می‌افتد روی شیشه‌ء دلش، غصه انبار می‌شود توی دلش . .

ابر می‌شود، باران می‌شود، سرگردان می شود، گم می شود حتی . .

چشم باز میکند می بیند قسمتی از خودش جا مانده توی تونل زمان . .

از یه جایی دیگر خودش نیست . .

خودت نیستی هیچ چیز سر جای خودش نیست . .

تو هم آن آدم قبلی نیستی . .

انگار احساست را توی یکی از همان خانه ها،کوچه ها ،مغازه ها . .

کنار آدمی که دیروز آشنا بود جا گذاشتی،فکر میکنی گم شدی . .

اما این خانه،این کوچه،این مغازه،این آدم ها همان آدم های دیروزی اند ،همان

مغازه و کوچه و خانهء دیروز ;

اما تو دیگر آن آدم دیروز نیستی...

بعضی وقتها آدم با خودش هم غریبگی میکند با خودش هم غریبه می شود ..

گاهی و بدترین حالت وقتیست که توی دالانای خودت گم شوی. .

بشینی جلوی آینه و زل بزنی به چشمهایت و هی خودت را نگاه کنیُ ونشناسیش . .

خیابانهای صورتت، کوچه های چشمهایت ،پیچ در پیچای روحت حتی غریبه اند و

همه چیزش ناآشناست، به همه میتوانی دروغ بگویی، مگر آینه، الا خودت . .

آدم است دیگر . .

گاهی دلتنگی‌هایش آنقدر زیاد میشود که نسبت به خودش هم بیگانه می شود...