بابت امروز ممنونم

زیرش رو کم نکردی سوخت؟

الهي قربونت برم من
اختيار دست ِ من بود اصن مي اومدم شمال زندگي ميكردم كه خب

حس های آدم...نیازهاش...دلبستگی هاش...دوست داشتن هاش...کینه و غم هاش...
وقتی مدتی غرقش هستی هیچ چیزیو نمی بینی..
قط میخوای دودستی بچسبی به حس اون روزها...
اما وقتی مدتی دور میشی..وقتی به جای اول شخص تبدیل
میشی به سوم شخص و از دور همه چیزو نگاه میکنی..
به خودت و همه ی اوون حس ها...
از خودت می پرسی این من بودم ،من بودم که حاضر بودم اینطور زجر بکشم؟
حاضر بودم رنج بکشم؟
گاهی باید دور شد...باید رفت بالا...
از اوون دور به همون اول شخص، به خودت نگاه کنی...
ببینی اصلا جایی که وایسادی چه شکلی ه...
ببینی چیزی که سرش میجنگی چقدر خوووبه؟پشیمونی نداره؟
گاهی باید دور شد...باید رفت بالا...

خیلی وقتا ،مشکل ما تو زندگی اینه که هنوز تکلیف مون با خودمون مشخص نیست..

.نمیدونیم از خودمون، زندگیو مسیر پیش رو و آدمای اطرافمون چه انتظاری داریم…

بهش فکر کن، حتی بیارش روووو کاغذ و با جزئیات بنویس ش..

فقط یادت باشه با خودت رووو راست باشی

و حساب عادت‌ها و روزمرگی‌ها رو از خواسته‌هات جدا کنی..

.واسه هر چیزیکه مینویسی می‌خوای، دلیل موجه داشته باش..

اون موقع میتونی بفهمی کجای زندگی خودت وایسادی و کجا باید بری..

همه که لزوما حضورشون تأثیر نداره و رفتنشون هم توو دلت رو حفره نمی‌کنه !!!

ولی گاهی آدمای قشنگی وارد زندگیت می‌شن٬ بزرگ و تأثیرگذار٬

لازمه صندلی بیاری٬ جلو چشمت یا توو دلت جاشون بدی٬ آرایش بقیه رو عوض کنی٬

مرزها و سیمها رو از نو بکشی٬ مگس‌ها رو بکشی٬ کثافت‌های وجودت رو دور بریزی٬ فرش پهن کنی...

بعضی حضورها همه چیز رو زیر و رو می‌کنه و من دلم همیشه از این حضورهای پر هیاهو می‌خواد٬

تا همه چیزم دوباره نو شه ،تا رنگ بپاشم به هرچی که توو درونم بی‌رنگ مونده ...

تا تمام بندهایی که از جنس محبت نیست رو بی هیچ ملاحظه‌ای ببرم...

مریم خوسالو چطوری؟